door Robert Haagsma

Eelco Gelling werd ooit beschouwd als een van Nederlands beste gitaristen. de laatste jaren deden verontrustende verhalen over hem de ronde: aan lager wal geraakt, verslaafd. Maar Eelco Gelling is terug; clean, gezond en met hervonden plezier in muziek.. "Het is goed weer onder de mensen te zijn"

GORINCHEM - "Ik ben gestopt met concerten toen mijn eerste zoontje werd geboren", vertelt de 54-jarige Eelco Gelling. "Dat was 10 jaar geleden. Ik had dat nooit moeten doen. Wanneer je zoiets uit handen geeft, is het heel moeilijk om het weer terug te krijgen. Sinds die tijd was er weinig muziek in mijn huis."
Eelco Gelling doet bedaard zijn verhaal. Hij bedient zich van bijna ouderwetse volzinnen, op smaak gebracht met fraaie understatements. De uiterst aimabele gitarist kwalificeert zijn jarenlange zwarte periode als 'een dipje', waarvan iedereen wel eens last heeft. Hij oogt in niets als de uitgemergelde junk die de media de afgelopen jaren van hem willen maken.
Gelling maakte naam in de jaren zestig toen hij met zanger Harry Muskee de spil vormde van de bluesband Cuby & the Blizzards. De groep maakte platen als Groeten Uit Grollo (1967) en Appleknockers Flophouse (1969), die in de Nederpop nog te boek staan als klassiekers.
Cuby & the Blizzards viel in de vroege jaren zeventig uiteen, waarna Eelco Gelling opdook in allerlei projecten en halfslachtige reünies. In 1976 werd hij lid van de Golden Earring, de band die volgens veel fans enorm van zijn komst profiteerde. een jaar later, tijdens een Amerikaanse tournee, was de virtuoos alweer overbodig geworden.
Gelling doet zelf vrij luchtig over die periode. "Ik werd binnengehaald in een periode van twijfel. De Earring overwoog zelfs te stoppen. Met mij erbij herwonnen ze het zelfvertrouwen - en toen was ik niet langer nodig. Ik kijk er niet op terug met wrok, integendeel. Het was in muzikaal opzicht een heel interessante tijd."
Eelco Gelling vertelt dat het afscheid van Golden Earring wel het begin was van een langzame neergang. "Het was een hectisch jaar geweest. Veel optredens, platen opnemen. Opeens waren alle kicks verdwenen. Die leegte ben ik op een andere manier gaan vullen. Het ging langzaam van kwaad tot erger. Achteraf gezien had ik dus nooit moeten stoppen met optreden. Als ik regelmatig op het podium sta, pak ik ook in het dagelijks leven gewoon aan. Toen dat wegviel, kwam ook de rest langzaam tot stilstand."
Twee gebeurtenissen leidden ongeveer drie jaar geleden tot een keerpunt, vertelt de gitarist, terwijl hij een nieuwe sigaret uit het pakje schudt.
"Ik kreeg bezoek van enkele vrienden, onder wie mijn huidige manager Aart Roza. Ze hielden me voor dat ik de optie had om op deze voet door te gaan. En dan zouden zij zorgen dat het mij aan niets ontbrak. Ik moest daar dan wel heel duidelijk voor kiezen. Ik begreep toen opeens dat ik mezelf daarmee zou opgeven. Toen gingen mijn ogen open. En dan waren er nog mijn kinderen." De gitarist vist met vaderlijke trots de pasfoto's van twee blonde jongetjes uit zijn binnenzak. Glimlachend: "De een is heel sociaal, de ander heel ondeugend. Twee heel prijzenswaardige karaktertrekken, waarin ik veel van mezelf herken. Na een breuk in mijn relatie kwam ik op mezelf te staan en dreigde ik hen los te moeten laten. Dat vooruitzicht was vreselijk. Zij zijn het belangrijkste in mijn leven. Dat was de andere reden om schoon schip te maken."
"Ik wilde bovendien weer muziek maken. Ik wilde dat mijn kinderen ook die kant van hun vader leerden kennen. Ik heb immers bijna mijn hele leven aan de muziek gewijd?"
Eelco Gelling vertelt dat het herstel langzaam verliep, stap voor stap. "Het was belangrijk dat ik niet alles tegelijkertijd zou proberen. Dat was bij voorbaat gedoemd te mislukken. Ik had in die periode alweer een band. Ik heb de muzikanten allemaal opgebeld en verteld dat ik er een tijdje tussenuit moest. Als ze het geduld konden opbrengen zouden ze er een betere Eelco Gelling voor terugkrijgen. Als ze niet wilden wachten zou ik ze dat niet kwalijk nemen. Ze besloten te wachten. Allemaal.
"Eerst heb ik mezelf onder handen genomen. Toen heb ik me weer op de muziek gestort. Daarna heb ik geprobeerd de problemen in mijn directe omgeving op te lossen. Het was een lange weg, maar ik zie weer een stijgende lijn. Ik heb afgerekend met mijn habit. Mijn kinderen zie ik weer, een keer per week. Ik ben misschien een veredelde oppas, maar toch."
Sinds kort treedt Eelco Gelling weer regelmatig op. Hij wordt begeleid door muzikanten, onder wie zanger en gitarist Ron Krop, die hij via zijn vrienden leerde kennen en die allemaal uit Gorinchem afkomstig zijn. De eerste recensies spreken van een wederopstanding van de Hollandse gitaarmeester. er wordt zelfs alweer gedacht aan een plaat.
"Het is een goede band", zegt Eelco glimmend van trots. "Ron is een onwijs goede zanger. We hebben een heel divers repertoire. We spelen waar we zin in hebben, van eigen werk en covers tot nummers van mijn oude band, Cuby & the Blizzards. Elk optreden is op dit moment een mijlpaal. Elke keer gaat het net wat beter dan de vorige. En wat belangrijker is, het plezier staat weer voorop.
"Ik sta te kijken van de eerste reacties. De mensen vinden het fantastisch om me weer te zien. Het ging ze er aanvankelijk niet zozeer om wat ik deed, als ik er maar was. Ze zijn echt blij voor me dat het beter met mij gaat. Ik had niet durven hopen nog zoveel krediet bij het publiek te hebben. Echt, het is goed weer onder de mensen te zijn."