door Dik Zorgman

(....) Dan de Eelco Gelling Band, waarin we - in plaats van de op de affiche aangekondigde John Lagrand - een hoogblonde saxofonist (*) aantreffen. De band staat duidelijk onder leiding van de soulvolle zanger/gitarist Ron Krop. Deze oogt als een Dracula in rastakleding, terwijl ook het ontbreken van zijn voortanden hem een nogal vreemde uitstraling geeft. Als de band midden in een nummer stopt, kijkt Eelco me aan en verzucht: "Ik dacht dat we al begonnen waren." Maar nee, er wordt nog gesoundcheckt. Dan verlaat de hele band het podium om nog geen tien tellen later weer aan te treden. Maar klasse-muzikanten blijven het en ze werken zich strak en funkend door het repertoire heen. Ik ben niet de enige die is gekomen voor Eelco, die bescheiden achter op het podium staat. Gelukkig speelt hij weer als vanouds. Hij weeft zijn lyrische solo's even gemakkelijk door heavy funkwerk als in prachtige slowbluesjes. Ondanks een afwijkende set zijn het gitaargeluid en de stijl van Eelco nog altijd herkenbaar. (....)

(*) is Boris van der Lek