Uiterst smakelijk voorproefje 10e Brij Blues Night (2001) (Friso 21/08/01)

Eelco Gelling Band stijgt ver boven gemiddelde uit

door P. Rz.

Toen om tien uur de mengeling van Rotterdammers (*) en Hagenezen op het ons zo vertrouwde podium van cafe Spoarsicht aan de eerste set begon, was het meteen raak: niet praten maar breien. In dit geval hebben we de brij net zo heet gegeten als die werd opgediend. Er stond dan ook wat bij elkaar: De Eelco Gelling Band was zeven man sterk.

De nummers werden niet aan- of afgekondigd: opletten en luisteren maar. Al in het tweede nummer met I Met A Pal At A Party onderscheidden zanger Ron Krop (El Kroppo), sologitarist Eelco Gelling, basgitarist Arjen Rijsdijk en mondharmonicaspeler John Lagrand zich in pakkend solowerk. De groep moest nog op stoom komen. (....)
(....) De soundcheck deed deze band al spelend tijdens de eerste nummers. Geluidskwaliteit was relatief goed voor deze akoestisch bekeken, moeilijke ruimte. Alleen vlakbij de geluidsboxen was het soms moeilijk toeven.
Het zweet begon zich op de gezichten van de muzikanten vast te zetten, de ogen gingen af en toe dicht om het ondermaanse te ontstijgen. opvallend was dat John Lagrand op mondharmonica niet alleen zwiepende solo's speelde, maar in gezamenlijke akkoordenschema's een stevige bijdrage leverde. De band had het publiek allang aan een touwtje. De sfeer zat er goed in. Ondertussen werd alles in het werk gesteld ergens een tenorsaxofoon vandaan te halen om Boris van der Lek, die toevallig met zijn maten was meegereisd, aan het spelen te krijgen. Afke wilde haar tenor wel uitlenen en dat hebben we geweten ook!
Het evenwicht zang, sologitaar, mondharmonica, basgitaar en tenorsax was echt goed. Daarbij mag niet vergeten worden de vanzelfsprekende manier van drummen. Nooit overheersend, noch routinematig, m.a.w. niet ouderwets. Onmisbare basis.
Aardig om te proberen te ontdekken wie de route tijdens de nummers uitstippelde. Dat was toch ontegenzeglijk Ron Krop. Een favoriet nummer voor mij werd het tweede nummer in de tweede set It's All Over Now; een nummer van de Stones, maar hier in een prachtig eigen arrangement. Na elke solist steeds die zes maten met zijn zevenen, van F naar Bes, een beetje Gil Evanssfeer. Handdoeken begonnen eraan te pas te komen. De ballad-achtige Someday You'll Be Sorry was een mooi contrast met It's All Over Now. Hierin blonken zang en mondharmonica uit in slow tempo. Such A Night moest naar mijn inschatting een song van dr. John zijn, maar toen ik het El Kroppo later vroeg was zijn gedecideerde antwoord: "Nee, van mij!" In die compositie kregen we niet alleen zicht op het volledige instrumentarium van de zanger, maar croonde hij er lustig op los: "She made me cry, it's all over now, do-be-do-be-da, terwijl Boris van der Lek in het hoge register kreunde. (....)
(....) Op tijd werd door Eelco Gelling c.s. niet gekeken. Dat doet weldadig aan. In de derde set ook weer een heerlijk nummer in de Dr. Johnstijl; de hele groep solerend en combinerend doordenderend. Put The Spell On Me. Dan valt te begrijpen waarom een categorie liefhebbers van buiten op Eelco Gelling en Ron Krop afkomen. Over de hele avond genomen, heb ik maar een of twee nummers kunnen ontdekken, waar de groep wat vrijblijvend improviseerde, experimenteerde en naar (te) goedkope akkoordenschema's/effecten greep. Niveau bleef tot de laatste minuut gehandhaafd. Een prima start van de 10e Brij Blues Night in Workum op 17/18 augustus 2001.

(*) is Gorcumers