'De Eelco Gelling Blues' (Music Maker maart 1990)

door Jaap van Eik

Naast Jan Akkerman stond Eelco Gelling (43 inmiddels) in de jaren 60 en 70 op eenzame hoogte. Zijn bekendheid kreeg hij vooral door zijn unieke gitaarspel in de al even unieke bluesgroep Cuby & the Blizzards. Gelling kreeg aanbiedingen van John Mayall en Van Morrison. Die hij niet aannam. Zijn eigen groep zou het wel redden. Had inderdaad gekund, maar het mocht niet zo zijn. Sinds enkele maanden is hij weer 'in the picture'. Gesprek met een oude kennis.
We zouden een driemansgroep beginnen: Eelco Gelling (gitaar), Hans Waterman (drums) en ondergetekende (bas). Eerst was er een zanger. Hij heette Sjoerd. Maar Eelco had andere ideeën. In het urinoir van een hotel waarvan ik me de naam niet meer kan herinneren-het was koud en buiten lag een laagje sneeuw- stelde hij voor: "Waarom ga jij eigenlijk niet zingen?" Ik keek hem stomverbaasd aan en antwoordde: "Waarom ook eigenlijk niet?" Eelco was kort daarvoor in Engeland geweest en had The Cream aan het werk gezien. Hij was nog helemaal onder de indruk. Van Clapton herinnerde hij zich dat het eerste wat hij deed was het met een simpele handbeweging voluit zetten van alle regelaars op zijn versterkers. Twee Marshall torens en alles op tien. U weet wel. Maar de meeste indruk had bassist Jack Bruce gemaakt. "Hij deed zo van flap flap met zijn rechterhand, maar wat was dat te gek," vertelde Eelco geestdriftig. En Bruce zong natuurlijk als de beste. Waarom de nieuwkomer uit Arnhem dan niet? zal hij gedacht hebben. Het was december 1967 en we vertoefden in een hotel in het Gaasterland. Op kosten van Phonogram.
De Nederlandse versie van The Cream is er nooit gekomen. Het was een droom. Cuby & the Blizzards bestonden op dat moment niet meer, omdat Herman Brood tijdens een feestje in Den Haag samen met enkele andere kopstukken van de Nederlandse muziekwereld uit die tijd, gearresteerd was wegens het nuttigen van verboden middelen. De heren belandden in het gevang. Geen mens die wist hoelang ze daarin zouden blijven. De blijkbaar aanwezige splijtzwam zorgde ervoor dat Gelling en zanger Harry 'Cuby' Muskee besloten ieder hun eigen weg te gaan. En aangezien Herman Brood mij vanuit het cachot bij de destijds zeer beroemde Eelco Gelling had aanbevolen, rinkelde op een goede dag de telefoon in mijn ouderlijk huis. Men had een bassist nodig. "Herman zei dat ik jou maar eens moest bellen," lichtte Eelco kalmpjes toe. (*)
Ik was zeer vereerd. Stapte in de trein in de vaste veronderstelling dat al mijn dromen nu waarheid zouden worden. Ik werd beroemd! En rijk, als het even kon.
Enkele weken na ons verblijf in het Gaasterland, wist de platenmaatschappij de breuk tussen Harry Muskee en Eelco Gelling weer te lijmen. Op aandrang van de laatste werd ik de nieuwe bassist van Cuby & the Blizzards en het feest was helemaal compleet toen Herman Brood kort daarop in vrijheid werd gesteld. Ik zie hem nog binnenkomen met zijn jas van de reklassering aan. Enfin, om een lang verhaal kort te maken, ik verliet de Drentse bluesgroep anderhalf jaar later, een maand of zeven daarna gevolgd door Herman Brood. In een andere bezetting, met de illustere Herman Deinum op basgitaar, bestonden de Blizzards nog tot 1973 (**).
Tot verbijstering van velen trad Eelco Gelling in 1976 toe tot de Golden Earring. Daarmee maakte hij enkele l.p.'s en toerde hij door de Verenigde Staten. In 1978 verliet Eelco de Haagse groep en viel vervolgens in een diep gat. Als ik hem op 16 januari in het Amsterdamse Americain hotel spreek, hebben we elkaar dik tien jaar niet gezien. In de tussentijd hebben wederzijdse kennissen me met enige frequentie van Eelco's reilen en zeilen op de hoogte gehouden en vaak heb ik overwogen om weer eens contact te zoeken. Het is er nooit van gekomen, tot ik van de platenmaatschappij Virgin hoorde, dat er een lp/cd van Eelco Gelling zou verschijnen. Leek me een mooie aanleiding. En zo zitten we op een gure dinsdagmiddag te praten in een riante hotelsuite. Eelco Gelling is weer 'in the picture'.

Blizzards

Zaterdagavond 27 januari 1990. Muziektheater Vredenburg in Utrecht. Het 'Harry Muskee Jubilee Concert' vindt plaats, want men heeft bepaald dat de Drentse zanger dan zijn 25-jarig jubileum als blueszanger viert. Om de avond extra luister bij te zetten, is ook een aantal ex-Blizzards uitgenodigd, waaronder uw dienaar en uiteraard Eelco Gelling. Aanvankelijk lijkt het erop dat hij niet op komt dagen, maar precies een kwartier voordat de avond begint is hij er zowaar. Asgrauw, want hem heeft een ramp getroffen: zijn oude vertrouwde Les Paul is gestolen. We hebben het er nog over.
Harry's jubileumconcert is helemaal uitverkocht, wat eens temeer bewijst hoezeer de naam Cuby & the Blizzards nog leeft. En het zijn niet allemaal dertigers en veertigers in de zaal. Als Eelco aangekondigd wordt, stijgt een daverend applaus op. "Dat is verbazingwekkend," beaamt de gitarist. "Pikkies van zestien jaar, die alles van je weten.. In eerste instantie denk je dan: "Ja, neem je moeder in de maling, je hebt zeker bij de oudere broer of zuster in de kast gekeken. "Ik kwam laatst een gozer in Apeldoorn tegen. Was een jaar of negentien en had zelf een band. Hij zei tegen me: "Dat gitaarspelen van jou vind ik maar zozo. Maar je notenkeuze en timing, daar blijf ik naar luisteren, daar kan ik niet bij." Dat vond ik een wereldcompliment. Want dat is precies wat ik wil horen. Je begrijpt wel wat ik bedoel."
Inderdaad begrijp ik wat Eelco bedoel. Als er een manier is om zijn gitaarspel vroeger en ook nu te omschrijven, dan is dat 'intuïtief', of misschien wel 'puur natuur'. Eelco is een gevoelsmens en qua gitaarspel heel erg afhankelijk van de mensen om hem heen. Hij is de absolute tegenpool van de geroutineerde, altijd goed spelende muziekmachine. Ik kan me het nummer 'Don't Know Which Way To Go' herinneren. Elke avond een feest, want niemand wist van te voren, wat er zou gaan gebeuren. Eelco begon alleen, maar hoelang hij doorging was altijd de vraag. De spanning was te snijden. Wat zou het worden vanavond? Eelco: "Zoiets ligt aan de hele band. De spanning van de andere jongens. Dat soort dingen vind ik te gek. Precies wat ik wil. Iets is dan elke keer weer nieuw. Als jij of iemand anders toen had gestaan van "nou ja, he he" dan had ik dat waarschijnlijk ook opgepikt. Ik kan zoiets niet in mijn eentje. Ik heb die wisselwerking nodig."
"Maar wat ik van de Blizzards nog steeds heel jammer vind en waarop ik ook absoluut niet gerekend had, want het ging in stijgende lijn met de band, is dat Amerikaanse debâcle. Er was belangstelling voor ons uit de States. Twee direkteuren kwamen speciaal voor ons over en we kregen het voor die tijd (1969, JvE) enorme voorschot van 50.000 dollar. Ik zag het helemaal zitten. Het was de tijd van Paul Butterfield, Mike Bloomfield en Fillmore East; we hadden er naadloos op aangesloten. We hadden het gemakkelijk kunnen doen. Er is nog gezegd dat het niet door is gegaan omdat Herman (Brood, JvE) een strafblad had. Bullshit. Harry wilde niet. Dat is de waarheid. En tot op heden weet ik niet waarom. Ik dacht nog: "Dit is zijn kans, daar kan hij zien en horen, waar hij zo waanzinnig veel vanaf weet, zijn roots nagaan. Ik heb zo'n vermoeden dat hij ineens onzeker werd over zijn teksten of zijn uitspraak, hoewel hij zeer integer bezig was. Ik zou niets anders kunnen bedenken."
Vlak voor vertrek naar Engeland is later iets soortgelijks gebeurd. Een definitieve doorbraak leek eraan te komen, maar de groep besloot nog voor de overtocht rechtsomkeert te maken. Daar staat Eelco nog steeds achter.
"Het was absurd, we moesten daar alles zelf doen. En dat terwijl we er voor de derde keer heengingen. We stonden met de bus bij de boot en zeiden tegen een roadie: "Bel jij even met Witkamp (de toenmalige contactpersoon van de platenmaatschappij, JvE) en informeer of alles nog oké is. Nou er was weer een piano uitgevallen, een hotel veranderd en nog wat zaken stonden op losse schroeven. Harry en ik keken elkaar aan en we zijn teruggegaan. Ja, lullig voor iedereen, maar volkomen terecht. Ik bedoel, we hadden de keer daarvoor een goede naam bij het publiek opgebouwd en moesten toch een hele dag ouwehoeren om die Chris Welch (een invloedrijk muziekjournalist, JvE) te spreken te krijgen. Zo'n klein stukkie schreef hij dan (houd de duim en wijsvinger op luttele afstand van elkaar). En op een groot festival hadden we beresucces. Hetzelfde festival waar Ten Years After doorbrak. Dan moet je toch iemand van een platenmaatschappij bij je hebben? We hadden totaal geen begeleiding. En dat zagen we een derde keer niet zitten. Het zou weer een rondje worden en dan weer terug. Er was van te voren geen enkele garantie dat het gaatje dat er eventueel zou zijn, ook benut zou worden. In feite zaten we toen aan ons plafond. Daarna begon de band een beetje dood te bloeden. Amerika was toch ideaal geweest joh? We hadden het makkelijk kunnen doen. Geen spijt hoor, maar ik snap het nog steeds niet. Ik heb mooie aanbiedingen gehad. Van Morrison en Mayall hebben me gevraagd. Maar als je eigen band nog in progressie is, laat je die niet zo gauw in de steek. Je wilt toch eerst iets neerzetten en dan pas weggaan? Achteraf bekeken had ik misschien egoïstischer moeten zijn.

Earring

Toch zou Eelco Gelling nog in de Verenigde Staten terechtkomen, al was dat met een totaal andere band: de Golden Earring. Destijds keken veel mensen nogal vreemd aan tegen de combinatie van vier ambiteuze doorzetters uit Den Haag en de wat zweverige gitaarheld uit Drente. George Kooijmans gaf enige jaren geleden toe dat Eelco weliswaar een prima gitarist was, maar verder eigenlijk niet bij de groep paste. "Wij zijn veel snellere jongens, we nemen snel beslissingen en reageren ook op de bühne razendsnel. Eelco was langzaam, echt op het trage af. Dat ik hem heb gevraagd had er ook mee te maken, dat ik me destijds enorm onzeker voelde, als mens en als gitarist. Tijdens de Amerikaanse tournee was ik daar ineens vanaf en toen heb ik tegen Eelco gezegd dat het me beter leek als we weer met z'n vieren zouden spelen."
Eelco reageert meesmuilend op zijn al dan niet vermeende traagheid. Hij voelde zich een buitenstaander in die band en geheel conform zijn aard, functioneerde hij totaal niet. Wel kon hij enige tijd heel aardig opschieten met zanger/tekstdichter Barry Hay, omdat hij als gitarist heel sterk reageert op teksten. En dan vooral op de manier waarop ze gebracht worden. Op de spanning en de intonatie. Volgens Eelco werd het feit dat hij op een bepaald moment sterk betrokken was bij wat bijvoorbeeld Barry Hay deed, door George Kooijmans verkeerd uitgelegd.
"Ik heb toen tegen George gezegd: "Kijk het heeft geen enkele zin om me als een gastarbeider te behandelen, want dan kun je net zo goed een ander nemen. Aan mij heb je dan niets. Ik probeer mijn best te doen, maar om goed te functioneren moet ik meer weten. Ik wil weten waarom er iets gebeurt. Ik hoef geen inzage in je boekhouding te hebben, ik wil weten waarom je dit en dat doet met de band." Dat hij de baas was vond ik normaal. Ik heb achteraf de indruk dat hij mij als een bedreiging zag. Misschien kon hij er niet tegen dat ik mijn eigen gang ging. Een goed bedrijf hoor, de Earring: prima roadies, goede organisatie, beter dan ik ooit heb meegemaakt, maar allemaal ja- knikkers. Je eigen gang gaan, kon in die band niet. Dan werd er bij wijze van spreken iemand naar je kamer gestuurd om te kijken wat je eigenlijk uitvoerde. "
"Het duurde een half jaar voor ze het eindelijk konden zeggen. Ik wist het allang. We waren op tournee in de States. Maar ik dacht: "Laat ze maar." Na een optreden werd ik apart genomen. Ik zei meteen: "Het gaat om mijn ontslag. Kijk, je hebt een band en iets erin bevalt je niet. In dit geval ben ik dat en dus zeg je tegen mij, of we nemen een ander of we gaan met z'n vieren verder. Ik heb er alle begrip voor, want als ik jullie was geweest, had ik het allang gedaan. Ik denk dat ze mij en later ook Robert-Jan Stips (***) erbij hebben gehaald omdat wij als serieuze muzikanten bekend stonden. De Earring was toch een band voor de kids? Ik voelde me niet persoonlijk aangesproken. Ik heb nog lekker een half jaar meegereisd zonder te hoeven spelen. En nog iets anders, ik ben nog meegegaan naar de repetities, dacht dat ik misschien nog wel wat adviezen kon geven over hoe ze bepaalde stukken met z'n vieren konden spelen. Maar nee hoor, meteen achterdocht. Hij (George Kooijmans, JvE) dacht dat ik het deed om te zieken. Dat vond ik lullig, zoiets heb ik absoluut niet in me. Echt, ik vind het goed wat George doet, ik heb er respect voor. Maar ik was een keer bij hem thuis en wilde de tuin in, in een hangmat liggen. Toen dacht hij dat ik me wilde afzetten tegen luxe of zoiets."

Depressie

"Het was of er van de ene dag op de andere een knop in mijn hoofd werd omgedraaid", omschrijft Eelco Gelling het zwarte gat waarin hij na het verlaten van de Golden Earring viel. "Normaal is bijna alles muziek voor mij. Ik hoor altijd klanken, zelfs als er een lepeltje uit het raam valt. Of een glas op de grond. En dat was er opeens niet meer. Niets klonk er meer. Als ik probeerde gitaar te spelen, gebeurde er niets. Het leek wel of er beton op zat. Toen heb ik 'm in de kast gezet en bijna drie jaar niet gespeeld. Het had geen enkele zin joh. Ik moest er eerst voor zorgen, dat ik weer met beide benen op de grond kwam te staan. Dat ik alles weer normaal kon horen. Jan Akkerman heeft me de eerste figuurlijke schop gegeven, wat te gek van hem was en daarna heb ik drie weken tegen een goede vriend van me aan staan lullen. (doelt op ex-Q 65 gitarist Frank Nuijens, JvE). Kwam ik elke keer met een andere theorie. En hij is zo iemand die me nooit gelijk geeft, gelukkig, maar wel goed kan luisteren. Die twee dingen hebben me echt reusachtig geholpen. Achteraf is me duidelijk geworden dat ik een enorme depressie heb gehad. Wist ik veel dat zoiets mij kon overkomen? In ieder geval heb ik toen begrepen dat ik op het podium moest zijn. Hoe ik er ook bij loop en in welke toestand ik verkeer, iedereen mag het zien. Ik hoef me nergens voor te schamen."
Jan Akkerman maakte destijds een toertje en dwong Eelco Gelling mee te doen. Hij besefte dat er voor zijn vroegere rivaal maar een remedie was: optreden. In welke conditie dan ook. Hij was voor Eelco Gelling wat Pete Townshend was voor Eric Clapton. Eelco heeft het tijdens ons gesprek vaak over Jan. Excuseert er zich ook voor. Maar zegt dat hij niet alleen begrepen heeft wat er aan de hand was, maar ook actie ondernam. "Dat vond ik te gek van hem," zegt Eelco diverse malen.
Zeven optredens deden de beide gitaristen samen, waarvan het laatste Eelco weer moed voor de toekomst gaf. Hij moest helemaal overnieuw beginnen, maar het begin was er. Heeft hij nooit gewanhoopt, nooit overwogen om dan maar wat anders te gaan doen?
"Jawel, maar in zo'n periode ben je ook niet tot andere dingen in staat. Je zit maar te zitten. Ik heb ook wat verkeerde dingen gedaan. Ik ben bijvoorbeeld naar mijn huisarts gestapt en heb gezegd: "Jongen kijk, ik heb ervaring met verboden pilletjes. Vroeger opgedaan. Geef me dexedrine voor drie weken. Drie weken een goed humeur en daarna red ik mezelf wel." Je zoekt en je zoekt. Hij raadde me strandwandelingen aan en warme melk met honing. Maar ik zei: "Ik ben serieus, ik stel geen onzinnige vragen, ik wil een normaal antwoord." Kon niet. Op eigen houtje heb ik toen wat methadon gekocht. Daarvoor nooit gezien. Toen voelde ik me normaal, dus ik wist dat het kon. Later zei hij: "Jaaaahhhh, methadon!" Ik heb het trouwens geweten hoor, wat ben ik er ziek van geweest. Ja, wist ik veel? Hij stuurde me wel naar een psychiater. Ben er drie keer geweest. Kreeg ik twee, vier, zes potjes met allemaal verschillende dingen erin. Nou ik dacht: "Ik ben rijp voor het gesticht." Vreselijk, ik heb alles weggeflikkerd. Toen heb ik het kantoor van die psychiater in de fik gestoken. Ik vroeg aan die man: "Wat is het eigenlijk voor troep, op welk gedeelte van mijn hersenen werkt het?" Zei die man: "Ja, dat weet ik ook niet." Ik werd zo kwaad. Van die dingen weet ik ook wel wat af. Dat weet je zelf wel, in de muziek is dat allemaal niet onbekend. Ik vond mijn redenering logisch: even een goed humeur en dan red ik het wel. En dat probeer je dan vol te stoppen....later ben ik erachter gekomen dat het heavy spullen waren voor mensen die al een tijdje in een inrichting zaten. Dus stak ik de brand in zijn royale prullenbak. En ik ben weg gewandeld. Ik weet niet wat hij gedaan heeft. Misschien heeft hij de vlammen met zijn baard gedoofd. Tot mijn grote genoegen las ik twee jaar later in de krant -die man had een hele goede positie gekregen- dat hij wegens fraude en ongeoorloofde seksuele handelingen op staande voet was ontslagen. Dat deed me goed. Raar eigenlijk dat zo iemand je zomaar volstopt met afzichtelijke medicamenten. Ik voelde me helemaal kierewiet worden."

Blues Connection

Als ik Eelco op de 16-de januari spreek, heb ik geen idee wat ik me anno 1990 van hem moet voorstellen als gitarist. Ik heb de meest tegenstrijdige verhalen gehoord. De een vertelde dat hij er weer helemaal was, de ander dat hij weliswaar kenmerken van de Gelling van toen vertoonde, maar nog een lange weg te gaan had. Ook op de 27-ste januari heb ik geen echt goede indruk kunnen krijgen. Daarvoor verscheen hij te laat op de repetities en kon ik hem in het totale geweld te slecht horen. Als ik hem vraag of hij zijn oude peil weer terug heeft, aarzelt hij zeker een minuut met het geven van een antwoord. Dan zegt hij: "Ik speel direkter. Bewuster. Ik heb heel lang in mijn eigen wereldje geleefd. Je hoorde natuurlijk dit en dat over je. Heel prettig. Maar je gaat twijfelen. Ik heb ook iets heel stoms uitgehaald. Ik kwam veel gitaristen van een behoorlijk niveau tegen, die me wel acceptabel vonden. Heb ik mijn vingerzetting veranderd, omdat ik dacht dat ze dat wel aardig zouden vinden. Begrijp je wat ik bedoel? Ik dacht: "Laat ik ook maar eens een officiële zetting proberen." En het gekke is, wat er voornamelijk over bleef, waren toonladders. Verder niets. Heel stom. Nu is het weer "alles overboord" en spelen zoals mijn poten staan. Zo en niet anders."
'The Blues' heet de onlangs verschenen cd van Eelco Gelling and the Blues Connection, de groep waarvan hij pardoes de vaandeldrager de geworden. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat het niet zo'n denderend product is. Eelco is het er wel mee eens, hoewel hij ook enkele 'geweldige' gitaarpartijen signaleert. Over zijn plotselinge leidersrol praat hij uiterst behoedzaam. "Ik heb nou eenmaal de naam," zegt hij. "Die krijg je toch voor niets? Maar goed, eigenlijk moet er iets veranderen. Ik denk dat ik liever weer alleen gitaar speel (zanger Melle Kleinsma speelt ook gitaar, JvE). Hij (Melle,JvE) moet dan alleen zingen. Hij heeft een heel groot bereik, maar gebruikt maar een heel klein stukje. Ik heb wel eens tegen hem gezegd: "Het lijkt wel of je voor het podium naar iemand staat te koekeloeren, in plaats van dat je beseft dat je er zelf op staat."

Even uniek als Eelco Gelling was de Gibson Les Paul, die enkele dagen voor het Harry Muskee Jubilee Concert uit zijn auto gestolen werd. Voor Eelco heel vervelend, want die gitaar was zijn kind. (*) Er zijn in de loop der jaren grote bedragen voor geboden, maar de gitarist heeft het instrument altijd als een grote schat gekoesterd. Niet dat Eelco's Les Paul Standard (volgens hemzelf van eind '57, begin '58, volgens Ted Oberg van 1960) vintage waarde heeft. Daarvoor is er te veel met de gitaar in kwestie gebeurd. De hals is ettelijke malen gebroken, waardoor het serienummer ontbreekt, er zitten door Ted Oberg vervaardigde elementen op en ook de hardware en de elementen zijn niet origineel. Tijdens onze ontmoeting op 16 januari 1990 praat Eelco er nog enthousiast over. Hij is er ook op een heel bijzondere wijze aangekomen. In het midden van de jaren zestig had geen mens in de gaten dat zo'n Gibson Les Paul Standard iets bijzonders was.
"Dat ding slingerde al heel lang achter de podia van diverse bands. Hans Kinds (tweede gitarist van de oorspronkelijke Blizzards, JvE) heeft 'm toen eens geleend omdat zijn gitaar kapot was. Die gitaar is me toen aangeboden voor 500 gulden. Veel te veel voor me, maar ik droomde van die hals. Echt. En toen wist ik hoe laat het was. Ik heb 'm dus geruild voor de Gibson ES die ik toen had: de goedkoopste uitvoering. Later zag ik die in een muziekwinkel hangen. Daar heb ik spijt van gehad, dat ik die niet heb teruggekocht. Die gitaar was ook oke."
De Les Paul van Eelco Gelling is uit alle andere te herkennen doordat er achter de brug een cirkelvormige 'vlek' zit. Toen Eelco in het bezit van de gitaar kwam, had de een of andere idioot er een Italiaanse tremelo opgezet en daartoe een vrij aanzienlijk gat in de body geboord. Eelco heeft dat destijds opgevuld met vloeibaar hout. "Dat was een soort propje geworden, maar bij Gibson in Amerika hebben ze er een mooie nerf in aangebracht. Eigenlijk wilden ze de body in de oude staat terugbrengen, maar dat wilde ik niet. Ik ben vergroeid met de gitaar zoals-ie was. "
Over Eelco's gitaar gaat trouwens nog een leuk verhaal. In de jaren zestig werd verteld dat de oorspronkelijke eigenaar Keith Richard was, van wie het instrument voor of na een optreden in Kopenhagen gestolen zou zijn. "Laatst was er een documentaire op tv. Heel in het begin speelt Keith Richard heel even op een Gibson Les Paul Standard. Dat zou 'm kunnen zijn. Mij laat het koud hoor, ik vind alleen de story leuk. Maar het zou kunnen kloppen. Ten tijde van het bewuste concert waren er jongens uit Groningen. Toen schijnt die gitaar gestolen te zijn en overgeheveld naar de René Five (****)."
Vlak voor het afsluiten van deze uitgave heb ik telefonisch nog contact met Eelco gehad. Van zijn gitaar nog steeds geen spoor. Maar helemaal onthand is hij niet. Jan Akkerman heeft hem spontaan een van zijn gitaren geleend. Voor het leven, als het moet. (*****) (JvE)

(*) Herman Brood had rond 1965 met Jaap van Eik gespeeld in (The) Moans, waarin ook de genoemde zanger Sjoerd (v.d. Duim) heeft gezongen. Meer informatie hierover en over The Blizzards is te vinden in het boek 'Rock 'n Roll Junkie, Over Herman Brood' van Jan Eilander, waarin ook Eelco Gelling wordt geïnterviewd. Dit boek verscheen in 1994 bij Prometheus, Amsterdam.
(**) Cuby + Blizzards is in 1972 gestopt. In juni 1973 en januari 1974 zijn er wel reünie-concerten geweest en de band heette, na Red, White & Blue in 1976 nog een tijdje Cuby & the Blizzards ('Kid Blue').
(***) Robert Jan Stips speelde voor Eelco bij Golden Earring, niet na hem.
(****) Uit deze band kwam drummer Hans Waterman, die op meerdere singles, de eerste twee l.p.'s van Cuby + Blizzards en op 'Praise The Blues' van The Blizzards met Eddy Boyd speelt. Veel meer informatie over die periode is te vinden in Hans' boek 'Drumsolo ' '35 Jaar Te Laat Naar Bed', dat in 2001 verscheen bij uitgeverij L.J. Veen.
(*****) Eelco heeft zijn Les Paul niet lang daarna teruggekregen en speelt er nog steeds op.