Gitarist Eelco Gelling klimt uit diep dal en werkt aan comeback

'Ik ben blij weer onder de mensen te zijn' (Nieuwsblad van het Noorden 26/01/01)

door Peter van der Heide

ASSEN - De meest wilde verhalen deden de afgelopen tijd de ronde over Eelco Gelling, de man die begin jaren zestig de legendarische bluesband Cuby & the Blizzards oprichtte. Hij geldt, samen met Jan Akkerman, als een van de meest talentvolle gitaristen die Nederland rijk is. Maar het zou niet goed gaan met hem. Gelling zou zwerven in Den Haag en ernstig aan de drank zijn. Hij zou nauwelijks bereikbaar zijn, onberekenbaar en soms niet komen opdagen wanneer een optreden geboekt was. Maar de 54-jarige Gelling heeft de zaken weer een beetje op de rails en is bezig uit een diep dal te klimmen. "Je kan wel stellen dat ik in een dipje zat", zegt hij met gevoel voor understatement. "Zowel persoonlijk als muzikaal, dat is niet te scheiden. Ik ben blij weer onder de mensen te zijn." (....)
(....) Gelling, geboren in Zwartsluis, is openhartig: "Ik heb niets te verbergen", en hij geeft toe dat het stil is geweest rond zijn persoon. "Mijn drankprobleem was een van de uitwassen van de eigenlijke problemen: menselijke dingen, daar kan je raar op reageren." Het is niet dat hij de drank nu helemaal heeft afgezworen, een pilsje op zijn tijd gaat er nog wel in. Maar drinken om dronken te worden, dat hoeft voor Gelling niet meer. "Ik heb geen tijd meer voor dergelijke onzin." Gelling heeft zichzelf hervonden en is weer on the road. "Ik heb het spelen gemist, wel zeker. We zijn nu een poosje bezig en het gaat steeds beter." Hij herinnert zich het recente optreden in Emmen tijdens de bluesnacht. "Dat was er een uit een goede reeks waar we nu mee bezig zijn. Mensen zien nu een opgewekte, intens spelende band die kan swingen. Je blijft horen waar het vandaan komt, maar ik ben ondertussen wel een stapje vooruit gegaan." Het doet Gelling goed dat er na ieder optreden mensen zijn die de moeite nemen hem te vertellen dat ze blij zijn dat hij weer onder de mensen is. "Dat is wederzijds. En het is leuk om te horen. Er zijn zelfs mensen bij die me 25, 30 jaar geleden gesproken hebben en nog weten waar we het toen over hebben gehad."
"De mooiste tijd was in de jaren zestig en zeventig, met mijn oude band", aldus autodidact Gelling, doelend op Cuby & the Blizzards. Daarna werd het eigenlijk vrij stil, al dook hij zo nu en dan nog wel eens ergens op (Red, White & Blue, Freelance Band, Muskee Gang, Leigh Blond Band). Het had anders kunnen lopen voor iemand met zoveel talent. Terugblikkend op zijn grillige muzikale carrière zegt hij geen spijt te hebben van zijn beslissingen. Zo verliet hij de Golden Earring tijdens een Amerikaanse tournee, maar staat hij nog volledig achter het resultaat van die samenwerking, de lp's Contraband en Live. En eerder sloeg Gelling aanbiedingen af om vaste gitarist te worden bij Van Morrison en Peter Green te komen vervangen bij John Mayall's Bluesbreakers. Hij noemt het een hele eer, maar ook niet onlogisch. "Het waren mensen die gelijk met mij opgroeiden, alleen aan de andere kant van de Noordzee. En muzikaal loopt alles daar en hier heel lang parallel, behalve als er geld in het spel komt", zegt Gelling, doelend op het armoedige muziekklimaat in ons land. "Het waren mooie aanbiedingen, maar op dat moment was mijn eigen band belangrijker. We stonden toen in the picture en er zat een stijgende lijn in. En als je het goed doet, is er geen betere band dan je eigen band."
Uit alles blijkt dat Gelling, na bijna veertig jaar, nog steeds een gevoelig en gedreven muzikant is. Spelend op zijn Gibson Les Paul Standard, die van Keith Richard zou zijn geweest ("zou kunnen kloppen"), is de sky the limit. "Als ik mijn best doe tenminste, die gitaar vind ik nog steeds te gek. Nee, die doe ik niet weg, die is lid van de familie. Je verkoopt je zusje toch ook niet?" Momenteel werkt Gelling met zijn band aan een nieuwe cd, de eerste sinds een paar jaar geleden werk van hem met Blues Connection uitkwam. Een streefdatum is er nog niet, maar hij hoopt dat de cd dit jaar nog in de winkels ligt.
"Ja, het voelt voor een deel als een comeback, dat kan je wel zeggen. Ik ben blij met het podium, ik voel me er weer thuis. Mijn eerste interesse is om met de band elke keer weer beter te spelen. Dan zien we wel waar dat toe leidt. Welnee, ik heb geen bedoeling het te moeten maken, dat is zinloos." (....)