door Herman van der Horst

(....) Eelco Gelling (41), ooit bejubeld als de onbetwist beste gitarist van Nederland en omstreken. Welke ambities heeft hij met deze club? (*)
"Ja kijk," legt hij een paar dagen later uit, "wat dat betreft is mijn instelling sinds het begin van The Blizzards nooit veranderd. Ik heb nooit een bepaald doel voor ogen. Beginnende muzikanten zeggen vaak: "We moeten het maken." Ja, maar wat eigenlijk. Je kunt beter zorgen dat het goed is en dan wijst de volgende stap zich vanzelf." (....)

(....) Gelling: "Er was heel snel het geloof dat wat je zelf creëert net zoveel waard was als wat iemand anders neerzet. Het was niet zozeer zelfverzekerdheid. Het was meer een soort vanzelfsprekendheid. We wisten 't. Wij vonden het heel normaal dat iedereen ons goed vond. Daarna lag de weg naar het westen voor ons open. (....)

(....) "Brood kon nauwelijks spelen, maar dat was geen bezwaar. Hij wist altijd heel goed waar het om ging." (....)

(....) Eelco Gelling speelde vanaf '65 op een Gibson Les Paul, waarover het verhaal ging dat hij ooit van Keith Richards gestolen was.
"Laurens Leeuw (**) heeft die gitaar in Stockholm gekocht. En niet zo lang daarvoor was Keith Richards precies diezelfde gitaar ontstolen, ook in Stockholm. De feiten kloppen wel allemaal. Een echt eenvoudig bewijs is er niet; er is een foto van The Stones waar hij op lijkt te staan.
Die gitaar heeft een hele tijd gerouleerd in Groningse bands. Hans Kinds brak een keer de nek van zijn gitaar en toen hebben we die Gibson geleend. Het geluid was eigenlijk niets bijzonders. Maar toen begon ik er steeds van te dromen; die nek was zo lekker. En toen wilde ik 'm perse hebben.
Een jaar nadat ik die gitaar kreeg, verschenen er overal die foto's van Clapton met zo'n Gibson Les Paul. En toen kreeg je dat gezeik aan je hoofd: "O, hij heeft net zo'n gitaar als Clapton. Zo van: Jaaa, als ik zo'n gitaar had... Van die dingen. Ik kan me nog herinneren de allereerste keer dat we in die oude Phonogram studio in Hilversum opnamen. Daar was Arend-Jan Heerma van Voss, die had een enorme bluescollectie. En die zei toen: Je speelt net zoals Buddy Guy. Ik wist helemaal niet wie dat was.
De Blizzards waren goed om redenen die je niet concreet kunt aanwijzen. Een combinatie van karakters en uitstraling. Ik denk voor mensen die speciaal voor mij kwamen, dat het de indruk wekte dat iedereen het kon. Als je er maar onvoorwaardelijk achter stond. Het is niet genoeg om alleen maar goed te spelen en je techniek te ontwikkelen. Er moet toch een andere gedachte bijzitten. Een soort vrijheid."
Jaap van Eik (***): "Eelco was het grote talent in die tijd, daar keek iedereen tegen op. Hij was ook heel erg goed. Hij had dat wat alleen de echte groten hebben; hij kon de ene avond ontzettend slecht spelen en de andere avond ontzettend goed. Hij was in staat om een gitaarintro in z'n eentje zo te spelen, dat iedereen aan de grond genageld stond, inclusief de bandleden. Vooral zijn toonvorming. Ik geloof niet dat er een gitarist in Nederland was met zo'n toon. Hij had echt de Clapton, Peter Green bluestoon. Hij was niet zo vreselijk goed onderlegd. Theoretisch. Maar hij had het gehoor ervoor.
We hebben toen die tournee gedaan samen met John Mayall en Eddy Boyd. Mayall met z'n Bluesbreakers en daar zat Mick Taylor bij. En die stond echt gedurende die hele tournee duidelijk in de schaduw van Eelco Gelling. Na het laatste optreden zaten we in de kleedkamer en toen kwam er een fan binnen die liep naar Mick Taylor toe -dat was die hele toer nog niet gebeurd- en zei: Ik vind dat je heel goed speelt. Taylor was daar zichtbaar verlegen mee en toen wimpelde hij de eer richting Gelling: Die moet je hebben." (....)

(....) Gelling: "Ik vind veel popsterren van nu wel eens te keurig. Mensen die zo gezond bezig zijn, dat ik denk, nou, nou, moet dat nou..." (....)

(*) Bedoeld wordt Blues Connection, waarmee Eelco aan het eind van de jaren tachtig speelde.
(**) Leeuw, die een jaar ouder is dan Eelco, heeft een enorme staat van dienst als basgitarist, met name in bands uit het noorden van het land, maar hij heeft ook gespeeld in de band van Nina Hagen. Met Eelco speelde hij in Red, White & Blue ('75) en de daaruit voortvloeiende incarnatie van The Blizzards ('76).
(***) Jaap van Eik was basgitarist van The Blizzards in 1968, ('Trippin' Thru A Midnight Blues', 'Live In Düsseldorf', 'Nostalgic Toilet'/'116 a Queensway'), speelde in tal van Nederlandse topbands, werd hoofdredacteur van het muzikantenmaandblad Music Maker en schrijft en recenseert anno 2002 veel voor Aloha. Is auteur van het boek 'Twee Marshall Torens En Alles Op 10'.