Red, White & Blue werd in '75 gebracht als een 'supergroep', maar eigenlijk had die er al twee jaar eerder moeten komen. Eelco en Harry Muskee wilden toen met boogie pianist Rob Hoeke (vader van de nu stevig aan de weg timmerende gitarist Ruben) een band beginnen.
Het artikel, uit het piepjonge Oor, is een fraai staaltje van eind jaren zestig, begin jaren zeventig popjournalistiek. Een hemelsbreed verschil met nu, inclusief uitwijdingen over niet of nauwelijks ter zaken doende omstandigheden, 'hip' taalgebruik (spelling) en feitelijke fouten. Harry zegt bijvoorbeeld dat hij al 12 jaar Europa afstruinde. Opmerkelijk, omdat hij toen in dienst zat en Eelco nauwelijks de ukelele ontgroeid was en The Blizzards in '65 - zeven jaar voor het interview - de eerste buitenlandse reis maakte: een (werk) vakantie naar Italië. Bovendien is Harry's uitspraak in het interview verdraaid in de kop. Eelco was op het moment van het interview - eind 1972 - 26 en Harry 31.
Reden om het uiteindelijk toch op de site te zetten was bijgeplaatste en vrij unieke prent - Eelco en ik kenden hem in ieder geval niet - van het illustere trio:



v.l.n.r. Eelco Gelling, Harry Muskee en Rob Hoeke, die we kregen via Jeanne/Johan en Piet Bleijleven.

De foto van Harry en Eelco (onderaan) stond bij het interview. (A.R)

Cuby & Eelco
Bericht van het front: "De jongens vermaken zich uitstekend."
Door Jos Knipscheer en Paul Schaaps.
Oor 01/73

Het begon niet bepaald veelbelovend, ons uitstapje, ook al hadden we over het weer niet te klagen. Eigenlijk was het zelfs een boeiend tochtje, ook al duurde het ongeveer anderhalf uur langer dan we uitgerekend hadden. Gijsbert Hanekroot, onze gewaardeerde chauffeur/fotograaf op deze trip, moest eerst nog even wat foto's afgeven in Hilversum, en de lifter die we al vanaf Diemen in de Renault 12 hadden, zette ons, op de koop toe, bij Nijkerk nog op het verkeerde spoor, zodat het ons een hele omweg kostte, om weer op de juiste koers, richting Zwolle, te geraken. Maar eenmaal voorbij Zwolle drong het pas góed tot ons door wat de orkaan van twee weken geleden eerder ons land had aangedaan. Overal omgewaaide bomen, soms eenvoudig, met angstwekkend machtsvertoon dubbelgeknakt, overal weggeblazen daken, ingezakte nieuwbouw in het geraamtestadium, verbrijzelde ruiten. In de buurt van Smilde lag een giganties beeldhouwwerk van vijf eeuwenoude eiken met voetstuk - aarde en wortels - en al op zijn rug.

We waren op weg naar Assen (Drente) omdat we precies wilden weten wat er precies aan de hand was met de Harry Muskee-Eelco Gelling-Rob Hoeke-kombinatie. Waarom we maar steeds niks van ze hoorden. Om half vijf reden we Assen binnen, waarna een mevrouw ons vertelde dat we voor de Maria Dingesstraat een klein eindje terug moesten en dan rechtsaf die brug over. Maar dat was een voetgangersbrug. We reden de vaart langs en even later zaten we weer vrolijk op de snelweg richting Groningen. Alsof we weer van voren af aan moesten beginnen. Ganzeborden. De eerste afslag, kilometers verder, bracht ons echter precies naar de rand van Assen, die we moesten hebben. Een buitenwijk van Assen. Gewone flats, gewone wegen en straten en plantsoenen, gewone auto's, maar toch hélemaal buiten, mijlen ver weg.
Om vijf uur bellen we aan bij Sjoerd Punter, een befaamde joernalist, bij wie Harry Muskee zijn intrek heeft genomen. Een kamer vol boeken, platen, afspeelapparatuur, theekopjes en een kleurentelevisie. Eelco is er ook. We leven op, strekken onze benen, en langzaam komt het gesprek op gang.

Akrobaten
- Hoe lang spelen jullie nu in deze formatie?
H: We hebben nog niet gespeeld. Een paar repetities. We gaan eerst maar een plaat maken. En dan hooguit twee keer per week werken; en niet langer dan een uur.
- Dan heeft het eigenlijk nog aardig lang geduurd voor je erop afgeknapt bent.
H: Hoe bedoel je dat?
- Dat optreden. Dat circuit helemaal.
H: Ja ....
E: De laatste twee jaar deden we toch eigenlijk al niet zo gek veel meer.
H: Ja, we maakten eigenlijk weinig muziek meer. Twee serietjes en dan was het afgelopen. We speelden een uur achter elkaar, even pauze, en dan nog een uur…. Ik wil in elk geval niet meer in dezelfde fouten vervallen, die we eerder gemaakt hebben.
- Toestanden met managers wil je ook gaan beperken?
H: Ja zéér. We willen wel iemand hebben die ons makkelijk kan verkopen. Eelco en ik willen elke week geld hebben. En die man moet zichzelf maar verdienen. Wij willen gewoon zó veel geld hebben. En dat is alles. En dat is niet zo gek veel. Ik hoef er niet rijk van te worden. Met een vast bedragje ben ik al tevreden.
- Maar je blijft we dezelfde soort muziek spelen? Of zit daar ook verandering in?
H: Ik dacht wel dat we een bluesy gedeelte zullen blijven spelen, maar ik denk toch dat we ook wel andere muziek zullen gaan maken. Meer soft gewoon weet je wel. Zoals die nummers hier en daar verspreid staan over de elpees van Cuby and the Blizzards. Meer akoesties.
- Dus jullie gaan ook wat meer aan folk doen. Wat voor folk denk je aan?
H: Zoiets als dit bijvoorbeeld. Dat is wel zeer mooi….(we luisteren naar Little Feat)
- Amerikaans dus.
H: Niet Engels nee.
- Nee, ik bedoel, we hebben met Wally Tax gesproken, en die is ook meer de akoestiese kant op, maar die probeert ook met Westeuropeese invloeden te verwerken.
E: Maar die breng je eigenlijk toch al mee.
H: Ja, helemaal Amerikaans zal het toch nooit worden, omdat je zelf dus duidelijk door de Europese kultuur beïnvloed bent…. Maar ik geloof dat het belangrijkste is, dat je in je muziek een bepaalde mentaliteit naar voren brengt. Het hoeft ook allemaal niet zo goed te wezen. Ik ben zo flauw van al die akrobaten allemaal. Die kompromissen en zo, dat zie ik niet zo zitten. Nou hebben wij daar nooit zo sterk last van gehad, hoor. Ik bedoel, ik heb altijd blues gemaakt. We hebben altijd blues gespeeld. We zijn er mee begonnen, en we wisten niet wat we deden gewoon, weet je. We wisten dat we de blues speelden, en meer niet. En dat was geen kommercieel soort muziek. Ik geloof ook dat we altijd dezelfde mensen gebleven zijn, dat is wel belangrijk. En dat willen we nu gewoon doorzetten. Onze eigen identiteit proberen te bewaren.

Johnny Jordaan
- Maar je moet dus over de vorm heen? Anders wordt het blues in plaats van blues.
H: Dat is waar, maar overigens vind ik het gebazel dat blanken geen blues zouden kunnen spelen, Europese klassieke muziek dus, terwijl er juist virtuozen onder zijn…. Ja natuurlijk moet je over de vorm heen, maar als je dat niet doet, heeft het überhaupt geen betekenis wat je doet, of 't nou blues is of wat anders. Ik vind dat 't mogelijk moet zijn om gewoon muziek te maken, zonder dat iemand zegt, já, dat kan niet, want dat is van iemand anders. Zo'n hypokriete toestand, weet je wel. Ik ben niet begonnen met 't gevoel van, nou zal ik eens even een neger naspelen, of zo, maar met het gevoel van, ik heb zin om te spelen en dit vind ik een leuke soort muziek. Zonder bijgedachten als, we moeten er hartstikke veel geld aan verdienen en zo.…Kijk 't is zo. De mensen hebben wat blues betreft geen traditie meer. Waar het allemaal uit weg komt, dat weten ze al lang niet meer. Er is een volledig andere generatie opgestaan. Ik bedoel, ik kan je wel gaan vertellen wie Son House is en Muddy Waters, maar dat weet verder niemand meer, van die Kids van tegenwoordig….Het belangrijkste is gewoon dat je, zonder je teveel van anderen aan te trekken, blijft musiceren, dat je een eigen identiteit behoudt. Dat is de enige waarde die je, volgens mij, nog hebt. Maar ik moet zeggen, daar zie je niet zoveel van.
E: Nederland is een beetje klein, hè, dus 't duurt ook waarschijnlijk vrij lang voordat je eigen muziek van de grond komt. Omdat je steeds overspoeld wordt met nieuwe, frisse muzikanten en frisse ideeën en zo. Maar er wordt eigenlijk niks uitgewerkt. Zo'n basis als Amerika met z'n rock 'n' roll heeft, ik bedoel hier bestaat geen eh….Johnny Cash of zo, of hoe heet die knaap van 'Blue Suede Shoes'…. H: Carl Perkins….Nou die bestààn er wel, maar dan is het volgens mij in de vorm van een Johnny Jordaan of zo, weet je wel….Of als je hier in de provincie kijkt, daar heb je ook nog van die ouwe mannetjes die alleen met een accordeon spelen en bassdrum en highhat en zo, of alleen een drummer met een akkordeonist….die ook wel allerlei muziek spelen, maar soms ook ouwe volksmuziek hier uit de buurt. Erg archaies, weet je wel. Doet me aan The Band denken, sommige stukken.
(Het tweede kopje thee ziet er op het eerste gezicht wat slap uit, maar het blijkt Chinese thee te zijn. Het komt tenminste uit een pakje waar een onuitsprekelijke naam op staat.)
- Vertel eens iets over de sfeer hier in de buurt, en hoe die in je muziek terecht komt.
H: Nou, die sfeer hier, die is wel goed, de laatste tijd. Ik bedoel, zes maanden vrij en zo.... nou ja, vrij….maar in ieder geval, hiep hiep hoera. Er waren dingen hier in de buurt gaande, waar ik het bestaan niet eens van afwist. Ik was altijd weg hè, op de wiekenden, dan moest je altijd werken. En nou kon je dus ook eens in de wiekenden hier rondkijken, en dat was wel erg leuk.
E: Je kunt je hier volledig ontspannen, en dat was precies waar ik op zat te wachten.
H: Ja, lekker ontspannen en zo, weet je wel….Maar ik bedoel, het landschap hier, dat leent zich uitstekend voor ook inderdaad landelijke muziek. Ik rij er ook vaak doorheen met alle soorten muziek op de bandrecorder in de auto, die er fantasties bij kloppen. En als je er dan wat bij rookt, nou….dan zie je een heel breed spektrum….
- Je brengt de muziek terug naar het landschap.
H: Ja, breng de muziek terug naar waar ze vandaan komt….Blues is eigenlijk ook een archaies soort muziek, van oorsprong, en dat het dus hier weg is gekomen, dat is ook wel verklaarbaar. De mensen hier, die waren zeer snel vóór. Groningen ook, en Winschoten en Veendam en zo, daar zat een zeer fanatiek bluespubliek….Moeilijke streek en zo, weet je wel. In de armste delen van Nederland, hier in Drente ook.
- Dat houdt wel verband met je muziek.
H: Ja. En nou komt er gewoon uit de muziek die we nu maken weer wat anders naar voren….We gaan zonder drummer werken en zonder bassist….op de platen gewoon half om half, maar op de bühne gewoon zonder, met allerlei akoestische instrumenten en misschien 'n eh....soort van Hawaii-gitaar. Dat lijkt me hartstikke mooi.
- Jij gaat ook akoesties spelen?
E: Ja, af en toe ook wel elektries, als het nummer zich daarvoor leent….met een steelguitar als het even kan….
- Staat dat bovenaan je verlanglijstje?
E: ….Vreselijk zielig ga ik dat spelen.
H: Ja, de tranen moeten in je ogen springen. Een soort zakdoekmuziek.
- En daar kan je hier wel mee aankomen. Niet in de randstad?
H: Ik dacht wel dat je er daar mee aan zou kunnen komen.
- ….Nee, ik dacht net een verband te bespeuren tussen de sociale achterstand van een bepaalde streek en het aanslaan van jullie soort muziek.
H: Ja, dat is geloof ik toch meer een toevalligheid. Maar 't zou natuurlijk kunnen….Je kunt die muziek van ons toch wel overal spelen. Ik weet alleen niet, of 't zo krankzinnig veel respons zal hebben. Ik denk dat 't toch wel weer voor een betrekkelijk klein publiek zal zijn. Dat is eigenlijk altijd zo geweest met ons. Het was wel altijd vol, maar je zag altijd dezelfde figuren. En zo zal 't nu ook wel weer gaan. Alleen, als we nú gaan spelen, dan wil ik er op z'n minst voor negentig procent achterstaan, en niet zoals de laatste twee jaren, toen ik meer het gevoel had dat ik voor andermans geld stond te spelen. Ik wil ook niet direkt weer mee gaan doen aan die krankzinnige prestatiemaatschappij…. Dat vind ik een slecht uitgangspunt om muziek te maken…..Dan kom je 's maandags thuis, nadat je drie dagen gespeeld hebt, en dan kun je alleen maar apaties in een stoel zitten, omdat je konstant laat op bed komt. Nou, en dan al die inspanning alleen nog maar voor een stelletje klootzakken doen, weet je wel, daar heb ik het eigenlijk niet zo op voorzien. Ik wil niet direkt weer meedoen , aan dat gezeur zus en dat gezeur zo en zo….Gewoon erachter staan, en proberen het publiek er ook een beetje mee te betrekken. Want er komt de laatste tijd toch steeds meer een kloof tussen het publiek en de mensen die op het toneel staan.
E: We krijgen van iedereen het advies om toch maar weer zo snel mogelijk 't podium op te gaan.
H: Ja, want anders zijn ze je vergeten, of zo, of dan is het niet aktueel meer, dat soort geëikel, weet je wel. Nou, wat interesseert mij dat nou?
E: Het zijn ook meestal mensen die er financieel min of meer bij betrokken zijn.
- Die geven dat soort advies?
E: Ja….natuurlijk….Ik wacht net zolang tot ik zelf honderd procent zeker ben. Dan heeft 't pas zin. Ik bedoel, dan kom je ook niet voor niks als je ernaar gaat kijken. En dan kan je het wél of niét mooi vinden, maar er wordt wél iets gedaan toch. (De bel gaat en er komt een jongeman binnen, die belangstelling heeft voor de kleurentelevisie van Sjoerd Punter. Het apparaat moet duizend gulden opbrengen, en de koop wordt gesloten. Vanaf dat moment bevindt zich in de flat een briefje van duizend….)
Willing, van Little Feat's tweede elpee, dus met Sneaky Pete, brengt het gesprek weer op de steelguitar en het naderende Sinterklaasfeest. (Willing is sowieso de moeite waard om even zeer aandachtig naar te luisteren.)

Johan Neeskens
- Rob Hoeke zou hier eigenlijk ook moeten wonen hè?
H: Ja, dat zou wel beter voor hem wezen. Niet wat z'n muziek betreft, maar hij zit daar met veel mensen, die hem opfokken en zo. En da's nie zo best.
- Waar zit ie?
H: In Haarlem woontie….Hij heeft altijd dezelfde problemen gehad als wij. Maar hij kon eigenlijk helemaal geen leiding geven, en daarom is het altijd zo'n puinhoop geweest. Hij was eigenlijk een beetje te goed, hè, ook.
- Er wist laatst iemand te melden, dat de nieuwe kombinatie al weer op springen stond.
H: Dat hebben wij ook gehoord, ja. Maar dat zijn allemaal van die dingen, weet je wel, waar je zelf niks van afweet.
- Het ging erom….een van de breekpunten was, dat jullie op een zó esoteriese manier van je vrijheid aan het genieten waren, dat er van muziek maken niet veel meer terecht kwam. Jullie rookten teveel en zo, en daar had Rob Hoeke moeilijkheden mee.
H: Had Hoeke daar moeilijkheden mee?
- Ja, hij wilde aan de arbeid.
E: Nou, hij is pas nog hier geweest, en hij is het volledig met ons eens.
H: Maar hij is opgefokt door zijn omgeving, weet je. Dat is precies waar we het net over hadden. Die mensen die aan je verdienen moeten, aan deze nieuwe formatie, die willen dat je zo snel mogelijk aan de slag gaat. En als je dat niet doet denken ze, hé wat een stelletje vreemde vogels, of, daar is geen land mee te bezeilen, of 't zijn kloten….Ik vind niet dat ik zo snel andere lui weer moet gaan spekken….Ze zijn niet eens geïnteresseerd in de muziek.
E: Zolang het niet duidelijk is hoe je het moet gaan brengen, kun je het moeilijk gaan verkopen.
H: En Rob is dan makkelijker te bereiken, hè, voor allerlei instanties. Want wij zijn prakties nooit bereikbaar. Ik bedoel, ik ben vaak weg. 't Is nou dat ik hier een telefoon op kan nemen. Ik had zelf geen telefoon. En Eelco heeft een apart signaal, dus die breekt 'r zo doorheen, door die….kamoeflage. Of we nemen op, en dan zeg ik: Met de sekretaris van meneer Gelling. Of eh….Johan Nééskens (op z'n Amsterdams uitgesproken)….Maar Rob is van huis uit een goeie vent weet je wel, een doodgoeie vent. Hij zit helemaal in die kadans, daar. En andere, persoonlijke omstandigheden werken daar gewoon aan mee, dat ie zich zo gaat voelen….En nou gaat zijn manager, de manager van Rob, die gaat ons verkopen. En dat zie ik eigenlijk niet helemaal zitten. Dat heb ik 'm ook gezegd….Maar die mensen gaan dan ook onmiddellijk zulke verhaaltjes rondstrooien, zo van, nou, die jongens in Assen, die zijn zó oosters georiënteerd en zo, die weten niet meer wat ze doen. Maar ik heb nog nooit gemerkt als ik wat gerookt had dat ik er ook maar 'n cént anders van werd. Iets opgewekter, dat wel. Maar m'n gedragspatroon is gewoon hetzelfde gebleven.
E: Ik bedoel, moet je horen, het is helemaal niet zo somber als die lui denken. Ik bedoel, ik heb nou al weer zin om te spelen, alleen in optreden nog niet. Die zin in spelen had ik al járen niet meer gehad. Maar toen moest ik wél optreden.
H: Gewoon omdat je een kontrakt had.
E: En als je geen zin hebt, dan speel je gewoon léég, en dan….
H: Dan krijg je een slechte bui, en dan ga je op mekaar kankeren en zo, onterecht….
E: Die lui hebben het ook altijd over serieus, en over verantwoordelijkheid. Ik vind als je met een optreden wacht tot je muziek goed is, dan geef je juist blijk van verantwoordelijkheid….
H: Ja,….we zijn met z'n tweeën waarschijnlijk een beetje anders dan die andere figuren gewoon…
- Een soort isolement?
H: Ik zie het niet zozeer als een isolement hoor, hier. Als je wilt kun je in anderhalf uur naar Amsterdam rijden.
- Voel je ook wel die neiging om naar Amsterdam te rijden?
H: Nou, grotendeels niet. Ik heb helemáál de balen van reizen, omdat ik twaalf jaar lang zo'n beetje heel Europa afgestruind heb. We hebben in Polen gespeeld, in Tsjechoslowakije, in Zweden, Engeland.…En al die afstanden rijdend, soms vierduizend kilometer op een wiekend, dan heb ik, als ik eindelijk stil zit, niet zo veel behoefte meer om ergens naar toe te gaan, of mensen te zien.
- Ik bedoel eigenlijk dat die moeilijkheden met Rob toch gedeeltelijk voortkomen uit het feit dat hij helemaal in Haarlem zit, in het westen des lands, dus van jullie uit gezien geïsoleerd.
H: Ja, dat ben ik wel met je eens, het zou ongetwijfeld veel beter zijn als ie hier kwam wonen. Maar ja, dat is nou eenmaal niet zo.
- Hij zou niet willen verhuizen?
H: Nee, dat denk ik niet. Ik weet niet of z'n vrouw dat zou willen, en z'n ouwelui wonen in Heemstede en zo. Ik heb 't hem nooit gevraagd. Ik weet 't niet. Ik weet ook niet of ie zich dan wel zo happy zou voelen….Maar als ie hier is, dan vermaakt ie zich hier best. Alleen, hij zit 'n beetje op 'n andere richting. Hij rookt dus niet, en dan komt 't sfeertje wel eens niet helemaal goed op 'm over of zo….Maar nou is 't weer niet zo, dat we altijd krankzinnig stoned zijn, weet je wel.
- Nee, 't valt mee….
(Er volgt een korte pauze in het gesprek, waarin naar zoekgeraakte pakjes sjek en vloeitjes wordt gezocht, en waarvan onze fotograaf gebruik maakt om, in de loop van het gesprek uitgebroede plannen met het briefje van duizend ten uitvoer te brengen. Er ontstaat enige diskussie over de vraag of het geheel geënsceneerd moet worden of niet….Moet je een briefje van duizend hebben? vraagt Sjoerd Punter….We zetten er gewoon onder dat we dat moesten betalen om dit interview te mogen maken….Nee, je moet er ofwel iets mee doen, vies naar kijken bijvoorbeeld, of je moet het bijna achteloos laten liggen….Wacht even, ik zal het zonnebrilletje er eens even bij opzetten. Dat geeft meteen wel een goeie indikatie in welk straatje we ons bevonden….Nou bedankt hè, Sjoerd. Kom jongens, de kroeg in….)
H: We zullen zo meteen trouwens maar even naar de kroeg gaan. Daar kunnen we de jongens even 'n biertje geven….Tjonge, waar moet dit heen….
- Maar het is in ieder geval gezelliger dan wat je de afgelopen jaren hebt gedaan?
H: Ja, zéér. Dus je kunt een bericht meenemen naar het front, van DE JONGENS VERMAKEN ZICH UITSTEKEND.
E: Wally….die zou het hier ook gezellig vinden denk ik….Je kunt hier voor de deur voetballen op het gras….
H: Voetballen? Ja, ik voetbal ook nog. In Achilles negen.
- Achilles '09?
H: Nee, het negende elftal. Een elftal uitsluitend bestaande uit lang haar en baarden en zo. Zeer progressief elftal, opererend in de vierde klasse van de onderafdeling.
- Dat is het laagste niet?
H: Ja….Maar we staan wél bovenaan. Dus ik bedoel, zó stoned zijn we nou ook weer niet. Lopen kunnen ze nog wel die jongens….
- Ging dat wel allemaal samen met optreden en zo?
H: Nou, soms was het wel een beetje te dol. Vooral vorig seizoen. We hadden 'n keer een nachtkonsert. Met B.B. King toen. En toen bleven we daar hangen tot een uur of vier, of zo. En toen moesten we nog terug naar Assen. Zes uur hier, en toen moesten we 's morgens om tien uur voetballen, eh…. Tegen Gold Boys of zo. We waren helemaal niet op bed geweest….
- Dat was een goed konsert toen, met B.B. King.
H: Ja….En wedstrijdjes dat ik één helft meedee, omdat ik dan 's middags weer ergens moest optreden.
(Op voetballen en Achilles 9 en het 'gevaar' van promotie wordt een tijdlang voortgeborduurd, totdat Tim Hardin, op de door Sjoerd Punter doorlopend gevoede bandrekorder, het gesprek weer terug brengt op de muziek.)
- Je eigen muziek is zich dus een beetje déze kant uit aan het ontwikkelen.
H: Ja, dat was 't wel….Daar was al een begin van op 'Simple Man'. Dat is een elpee die volledig afwijkt van wat we daarvóór gedaan hadden, een komplete omdraaiing. Er is mij ontzettend vaak verweten, dat ik die elpee gemaakt heb. Van, nou ja, dat kun je niet doen, d'r staat geen blues op….Zo is 't publiek weet je wel. Dat denkt dat je honderd jaar kunt doorgaan met hetzelfde….Dat is gewoon de keuze die je moet maken, tussen gewoon doorspelen in hetzelfde straatje en geld verdienen, óf doen waar je zin in hebt en niet rijk worden. Nou, dan kies ik toch maar liever voor het laatste….Dat is natuurlijk wel een houding die regelrecht tegen het bestaande systeem indruist….De enige manier waarop je de ondergang nog een beetje kunt afremmen, is zo'n houding aannemen, je bewust zijn van wat je aan het doen bent, ook in dit soort dingen.
- Is dat nou een houding die je ook in je muziek zélf probeert uit te dragen, of vind je dat dat alleen al uit de sfeer van jullie optredens duidelijk moet zijn?
H: Ja, dat vind ik wel, ja. Die sfeer vloeit gewoon wel voort uit je levenshouding.
- Het is dus overbodig dat je bepaalde ekspliciete boodschappen in je muziek verkondigt?
H: Ja. Door gewoon te spelen zoals we vinden dat we dat moeten doen, geven we al boodschap genoeg.
E: Ja, dat is 't precies. En daar wachten we op, tot we dàt waar kunnen maken.