'You better suffer the ultimate pains of life, than to achieve the freedom of nothingness'
In gesprek met Eelco Gelling (het gesprek vond plaats op 19/04/03 tijdens een platenbeurs te Apeldoorn)(Platenblad nr. 111 09/05/03-12/06/03)

door René van Kaam

Cuby + Blizzards zijn geliefd bij veel lezers van dit blad. De lp's van deze legendarische bluesgroep uit Drente staan ieder jaar hoog in de Platenblad Top100 van 30 jaar geleden. En bij de verkiezing van de beste Nederpop-lp's (in Platenblad 100) eindigden 'Groeten Uit Grollo' (1967) en 'Desolation' (1966) op respectievelijk de derde en vierde plaats, en stond ook 'Trippin' Thru' A Midnight Blues' nog ruimschoots bij de beste 40.
Tot de split in 1973 (*) verschenen er maar liefst zeven studio-lp's en een live-album van de groep. Van het fraaie afscheidsconcert in januari 1974 voor de VARA-tv, dat mij nog helder voor de geest staat, wordt ook een lp uitgebracht en in 1976 verschijnt, na een korte wederopstanding van Cuby + Blizzards als vervolg op het mislukte project Red, White 'n Blue, het met wisselend enthousiasme ontvangen 'Kid Blue', waarna het van de ex-bandleden niet een van de twee kopstukken - Harry Muskee of Eelco Gelling - is die furore maakt, maar pianist Herman Brood. Diens ster stijgt als een komeet, terwijl Muskee en Gelling dan weer samen, dan weer ieder voor zich zonder veel succes hun carrières vervolgen.(....)

(....) Eelco Gelling is opmerkelijk realistisch. Hij beseft donders goed dat zijn naam voor altijd en eeuwig onverbrekelijk verbonden zal blijven aan die ene band, Cuby + Blizzards, en hij vindt het ook geen enkel probleem om over dat roemruchte verleden te praten. Ik vraag het hem maar even vooraf door de telefoon, want hij zou niet de eerste artiest zijn die niet terug wil kijken.
Voor, tussen en na de sets sprak ik aldus met Eelco over de voorbije 45 jaar, van zijn eerste eigen bandjes The Rocking Hurricanes en The Rocking Strings, via de succesjaren met Cuby + Blizzards en zijn korte verblijf bij de Earring, tot en met de voor Eelco in muzikaal opzicht weinig succesvolle jaren tachtig uitmondend in een jarenlange drugsverslaving. En hoewel hij een enkele keer de historie enig geweld aandoet waar het gaat om jaartallen ("Ongeveer 1968", antwoordde hij in eerste instantie op mijn vraag wanneer Harry Muskee en hij als Cuby + Blizzards begonnen), komt Eelco Gelling vooral heel oprecht en geloofwaardig op mij over.

-Ik las dat je als jochie van een jaar of 11, 12 in je woonplaats Assen uitgescholden werd voor 'Amsterdammer' en niet echt werd geaccepteerd. Was je toen zo anders dan de rest?
"Nee hoor, ze waren achterlijk daar. Mijn haardracht, de spijkerbroeken die ik droeg en mijn - volgens hun - Amsterdamse accent, dat ik als jongetje uit Loosdrecht had, maakten mij anders in hun ogen. Er was daar in Drente sowieso een diepgewortelde argwaan tegenover iedereen die uit het westen kwam. Bovendien verstond ik ze niet."
Harry (Muskee, RvK) was ook heel erg gehecht aan Drente. Vroeg iemand aan mij: "Waar kom jij vandaan?", zei ik natuurlijk "Loosdrecht." Harry daar meteen overeen: "Nee hoor, hij is een Drent.""

-Hoe raakte je in de muziek verzeild?
"Mijn belangstelling voor muziek ontstond toen er vlak bij ons een gezin uit Indonesië kwam wonen, met twee bloedmooie dochters. In dat gezin werd veel muziek gemaakt. Het was een soort band, waarvan de vader de leider was. Ik had toen net een ukelele gekregen van mijn ouders en mocht met die band mee repeteren, mits ik niet teveel voor oponthoud zorgde. Dus ik moest onwijs opletten, waardoor ik veel opppikte en binnen 14 dagen de basisdingen had geleerd op de ukelele. De muziek die we deden was een beetje Hawaï-stijl.
De Blues leerde ik kennen door Harry, die bij mij in de straat woonde. Harry zat in een skiffle-bandje en speelde contrabas in een dixieland-orkestje. Bij hem hoorde ik platen van Muddy Waters en John Lee Hooker en dat herkende ik op de een of andere manier. Wat precies weet ik nog steeds niet, maar ik denk dat het de ruimte is. Ik begreep die muziek, de intentie en de 'feel'. Als ik heel erg mijn best zou doen, zou ik op mijn manier via die muziek een bepaalde vrijheid kunnen creëren; zo voelde ik het ongeveer.
Met vrienden van school had ik toen al mijn eerste band gevormd, met twee gitaren en een theekistbas. Later kwam er een echte basgitarist. We repeteerden in een leegstaand pand van de vader van een vriend. Daar repeteerde Harry ook, en toen besloten we eigenlijk al snel om samen verder te gaan. We speelden vooral covers van Elvis Presley, Little Richard en instrumentale dingen ô la The Shadows en The Ventures. We traden ook wel op, waarbij we een deel met de band speelden en ook een deel van de avond als begeleidingsband fungeerden voor twee zangeressen, waarvan een mijn verkering was.
Eigenlijk stond je bij het repertoire dat je speelde nog niet zo stil. Het ging er vooral om dat je bezig was met muziek en je speelde wat je speelbaar achtte."

-Je dacht nog niet aan een professionele carrière in de muziek?
"Nou, op mijn veertiende had ik al heel duidelijk de afweging gemaakt dat ik of muziek wilde maken of wilde gaan fotograferen. Als leerling-fotograaf ben ik toen aangenomen bij de krant, maar ik kreeg het zo druk met de band dat ik besloot alleen maar met de muziek verder te gaan."
(Fotograferen bleef door de jaren heen een favoriete bezigheid van Eelco. Zo maakte hij verschillende foto's voor de lp-hoezen van Cuby + Blizzards, RvK)(**)

-Dat verhaal over dat je ontslagen werd bij de krant vanwege je lange haar, hoe zat dat precies?
"Ik heb altijd heel erg mijn best gedaan om het zo goed mogelijk uit te dragen. Het klopt wel. Alleen ik heb dat ontslag (op gezag van de directeur van de krant, RvK) nooit aanvaard en mijn directe chef was het daar wel mee eens, vertelde hij me in vertrouwen. Maar ik ben gewoon naar mijn werk blijven gaan. Ik ging 's ochtends dan de donkere kamer in, en als dat rode lampje brandde mocht niemand er binnen komen, ook de directeur niet. Het was trouwens belachelijk. Als ik naar foto's van mezelf kijk uit die tijd, zag ik er als een keurige jongen uit. Er is toen een proces over geweest, waarin ik gelijk kreeg. En het leuke daarvan was dat die uitspraak ook later werd gebruikt bij andere zaken. (Een geval van jurisprudentie dus, RvK.)
Uiteindelijk heb ik zelf ontslag genomen bij de krant. Harry, die daar als corrector werkte, nam later ook ontslag. Op dat moment speelden we nog niet samen. (***)
Het was de tijd van de zwarte coltruien en bordeelsluipers en je luisterde veel naar platen waar anderen mee aankwamen. Zo ontdekte ik steeds andere muziek en kreeg ik vanzelfsprekend ook jazz- en bluesmuziek te horen. En ik wilde toen blues gaan spelen.
In de begindagen van Cuby werd ons nog wel verzocht om Engelse walsjes of zo te spelen. We deden dan matinees: drie nummertjes spelen, kwartiertje pauze, drie nummertjes spelen enzovoort. Langzaam maar zeker stopten we steeds meer eigen nummers in ons repertoire, dat was de enige manier om een beetje grip te krijgen op wat we wilden. We kregen zo ook een steeds grotere vaste aanhang.
We hadden in de eerste jaren van Cuby + Blizzards niet veel contact met bands uit de randstad. We groetten elkaar vriendelijk als we elkaar tegenkwamen, maar daar bleef het bij. Het had ook wel iets magisch met die boerderij in Drente. En ik vond het wel lekker daar in het noorden op jezelf te zitten, zat je tenminste niet altijd in die scene. Je liep na een druk weekend twee dagen rond in 'the middle of nowhere' en je hoofd was weer schoon."

-Werden die eerste studio-lp's van Cuby + Blizzards zo ongeveer live in de studio opgenomen?
"Nee hoor, we waren toen al wat wijzer. Alleen die lp met Eddy Boyd was in een middag en een avond opgenomen. We zaten net in die periode dat er steeds meer elektronica in de studio kwam. Dus er werd steeds meer mogelijk. Ruisjes en brommetjes in je versterker moesten worden weggewerkt. Het liefst had men iedereen in een apart hok, zodat je alleen nog door kleine raampjes naar elkaar kon kijken. Je had dus eigenlijk helemaal geen contact met elkaar.
Die ontwikkeling was in de jaren zestig al gaande. Het probleem was alleen dat de mensen in de studio nog niet precies wisten hoe ze moesten opnemen. Die jongens hadden bijvoorbeeld geleerd er goed op te letten dat de wijzertjes niet in het rood kwamen. Volstrekte onzin natuurlijk, tenminste voor zover het onze muziek betrof in ieder geval wel.
Neem bijvoorveeld de eerste lp van The Bluesbreakers met Eric Clapton. Wat die lp zo te gek deed klinken was de overspraak, dus het te hard spelen van Clapton, dat maakte het hele zaakje lekker vet en smeuïg. Het was natuurlijk nog de tijd dat men in de studio gewend was een zanger of zangeres op te nemen met op de achtergrond een backing. Een wijzertje in het rood was daarbij een soort van doodzonde."

-Voor het opnemen van jullie eerste lp's kregen jullie dus al aardig wat studiotijd.
"Ja hoor, als er iets verkoopt zit je op rozen. We hadden het predikaat niet-commercieel en dat was in de links-georiënteerde jaren zestig (onder de jongeren welteverstaan, RvK) een voordeel. Als je niet commercieel was verkocht je goed."

-Wat weet je nog van dat tourneetje met Van Morrison?
"Ik ontmoette hem in Hilversum op een hotelkamer, om even door te nemen wat we zouden gaan doen. Op een gegeven moment trekt 'ie zijn strot open en ik zat echt van onder tot boven onder het kippenvel van die stem van hem... als een scheermes. Beautiful! Dat zijn onwijze momenten. Hij had ook een onwijs speciaal pak voor zijn optredens, een soort zuurstok, maar daar mocht je niets van zeggen, laat staan aanraken. Hij was behoorlijk agressief, fotografen sloeg hij gewoon van het podium af."

-Was het een idee van de platenmaatschappij dat jullie hem begeleidden?
"Ja, dat was een noodoplossing. Ik had begrepen dat hij met Them zou komen, maar die band had hij in die periode net ontbonden. Maar er was dacht ik een of ander contract met Hitweek dat Morrison verplichtte hier een aantal optredens te doen.
Dat begeleiden van Morrison ging eigenlijk wel goed. Ik heb er nog een bandje van en ik sta er achteraf van te kijken dat ik zo netjes die nummers van hem deed, want ik was gewend om een eigen draai aan de muziek te geven."

-Het schijnt dat jij ook bent gevraagd voor John Mayall's Bluesbreakers?
"Ja, dat klopt."

-Wanneer was dat?
"Het was tijdens de presentatie door de platenmaatschappij van die lp met Eddy Boyd. Daar was ook John Mayall... (Een lichte twijfel in Eelco's stem verraadt dat hij na al die jaren niet meer helemaal zeker is van de juiste tijd, plaats en situatie, RvK.) Het was in de periode vlak voordat Mick Taylor bij The Bluesbreakers kwam." (****)

-Waarom heb je het niet gedaan?
"Nou, het was eigenlijk nog niet rond. Hij (Mayall, RvK) had nog zijn twijfels. Hij vond mij net Jeff Beck: de ene dag stralend, de andere dag brandhout. Ha ha, nou daar zit wel wat in. En ik was zelf niet zo gecharmeerd van zijn houding ten opzichte van de band. Hij was een behoorlijke baas. Dat leek me niet zo prettig. Daarnaast had ik het sowieso niet gedaan, want mijn eigen band zat nog steeds in een stijgende lijn. En dat gaat voor. Ik heb in die tijd ook uit Engeland van Gino Washington van The Ram Jam Band een fantastisch aanbod gekregen: een prachtig salaris en een appartement, maar ja...
Het leukste was van de manager van Van Morrison, die me naar Amerika wilde laten komen om te helpen de begeleidingsband van Morrison samen te stellen. Dat was eigenlijk wel een krankzinnig mooie aanbieding. Maar ja, je verlaat niet zo gauw wat je zelf hebt opgebouwd."

-Hoe stond het met de populariteit van Cuby + Blizzards buiten Nederland?
"Uit de kunst, uit de kunst. We speelden overal in Europa. In Engeland hebben we een paar keer op een festival gespeeld en dat was te gek..."

-Engeland staat toch bekend als moeilijk voor buitenlandse bands...
"Ja, moeilijk. Ik weet nog dat Music Maker een belangrijk blad was en dat Chris Welch daar een topjournalist was. Onze platenmaatschappij had daar op kantoor een afspraak voor ons gemaakt. We hebben daar een hele middag zitten wachten en het resultaat was een heel klein stukje in dat blad. Dat was de laatste keer dat we aan dat soort onzin meewerkten.
Daarnaast was het heel vervelend dat je niemand van je eigen platenmaatschappij mee naar Engeland kreeg. Dat zou onwijs nuttig zijn geweest. Er moet zoveel geregeld worden. Je hebt je handen vol om je werk goed te doen. De laatste keer dat we weer naar Engeland zouden gaan, hebben we voordat we de boot opgingen nog even gebeld of het programma nog ongewijzigd was. "Ja, dat was wel zo, behalve dat hotel was veranderd en daar stond misschien geen piano." En meer van die dingen. Toen keken Harry en ik elkaar aan en besloten we terug naar huis te gaan. Op die manier kun je niet werken."

-Er is ook nog sprake van geweest dat jullie naar Amerika zouden gaan, maar dat ging op het laatste moment niet door.
"Ja jammer. Dat speet me vreselijk, want de timing was toen precies goed en het was een wereldaanbod. Twee directeuren vanuit Amerika die naar je toe kwamen om te praten en je een mooi voorschot beloofden. En dat in de bloeitijd van de Fillmore East en West en zo. Dat was een prachtige uitdaging, die we ook nodig hadden. We hadden in Amerika in drie maanden misschien meer kunnen leren dan hier in zes jaar."

-Waarom ging het niet door?
"Harry wilde niet vliegen. Hij had vliegangst. En daarnaast, had hij misschien twijfel over het Engels dat hij gebruikte, wat natuurlijk volstrekte onzin was."

-Schreef jij de muziek en Harry de teksten van al die nummers die op naam staan van Muskee/Gelling en Gelling/Muskee?
"Ja, zo was dat."

-Werd er veel geïmproviseerd in de studio?
"De structuur, de basis van de songs werd van te voren heel goed doorgenomen, maar de gitaarsolo ontstond in de studio. Zo hoort dat vind ik. Een solo is een solo en hoort spontaan te zijn, en is dus nooit twee keer hetzelfde."

-Ging het nummers schrijven jou makkelijk af?
"Ik schudde ze uit mijn mouw. Dat ging soms van "geef me vijf minuten, er komt er een aan". Ik had soms een idee waarvan ik wist dat het een zekere kracht had. En ik moest er zelf in geloven, anders werkte het niet."

-Jij hebt eind jaren zestig ook meegespeeld op twee singletjes van Tower, de band van Boudewijn de Groot.
"Dat was de tijd van de zogenaamde supergroepen. Dat was met Boudewijn dus, die jongen van Hollestelle op bas, Kranenburg jr. op drums, Hans eh.... op keyboards. (*****) Ik kende die jongens, Boudewijn vooral. Dat was de voornaamste reden dat ik daaraan meedeed. Maar voor mij was het zeker niet meer dan een leuk tussendoortje. Ik heb ook alleen maar een plaat met ze opgenomen. De eigen band ging voor. Ik ben nogal eenkennig."

-Dat project flopte wel, he?
"Absoluut."

-Hoe kwam het einde van de Blizzards?
"Op een gegeven moment is er geen spanningsveld meer, geen interactie. Dan kun je hetzelfde nog een keer doen, maar dat werkt niet meer.
Nadat Herman Brood uit de band was en Helmig (vd Vegt, RvK) kwam, was er wel degelijk een probleem. Helmig was een onwijs muzikant. 'You name it', hij speelt het. In mijn ogen is dat geen voordeel. Herman was een fantastische scharnier tussen de frontmensen, Harry en ik, en de ritmesectie. Hij was gek genoeg een stabilisator in de band. Toen ik Herman de eerste maal ophaalde uit Zwolle kon hij nauwelijks akkoorden spelen, maar hij wist precies waar de essentie, de kracht van een song lag, en dat is heel handig. Toen Helmig voor hem in de plaats was kreeg je meer een duo en een trio. Wat de kracht van de band was, ontsnapte ons toen. Het enthousiasme werd minder en de spanning verdween uit wat je aan het doen was. De muziek werd te gezocht."

-En toen het afscheidsconcert op tv bij VARA's Nederpopzien.
"Ja, dat was een leuk gebeuren. Er werd heel goed gespeeld door alle leden die met de band hadden meegedaan. (******)
In 1974 begonnen we met Red, White 'n Blue. We hadden hele goede nummers eigenlijk, maar wat er is opgenomen is dramatisch slecht. George Kooijmans heeft die plaat toen geproduceerd, maar dat was echt knudde. Akoestische gitaren klonken voor geen meter. Ik heb op die plaat bijna alle gitaren zelf gedaan. Die hele band was eigenlijk een grote 'nervous breakdown', er was een hele rare sfeer." (*******)

--Toen werd het toch weer Cuby en verscheen 'Kid Blue'.
"Kid Blue is leuk. Daarop kun je heel goed horen wat Herman Brood daarna ging doen.
Op een gegeven moment (in 1976, RvK) werd ik gevraagd door de Earring. Met Cuby zaten we toen alleen maar te repeteren en daar kreeg ik het Spaans benauwd van. Ik had het idee dat ik mijn interesse voor de muziek begon te verliezen. Dat aanbod van de Earring kwam voor mij als een geschenk uit de hemel. Die band was een gestroomlijnd bedrijf waar alles goed geregeld was en je alleen maar hoefde te spelen. Ik dacht op die manier wel vanzelf het plezier in de muziek terug te krijgen. Achteraf bleek dat een misvatting. Ik ben toen weggegaan op een nare manier, maar op de enige manier die toen kon volgens mij. Op dezelfde dag dat ik ja had gezegd tegen de Earring, heb ik mijn tas gepakt en ben weggegaan. Ik wist dat als ik dit ging overleggen met Harry ik niet zou gaan. Dat was niet leuk."

-Dat nam Harry jou kwalijk, neem ik aan, dat je opstapte zonder met hem te overleggen, na al die jaren samen te hebben gespeeld?
"Absoluut! En dat snapte ik natuurlijk wel. Maar ik kon het niet anders, en terugkijkend begrijp ik nog steeds goed dat ik het toen zo gedaan heb."

-En er waren toen geen persoonlijke wrijvingen tussen Harry en jij?
"Nee, nee. Ik was echt...Als ik ergens moet spelen en ik zit thuis met het gevoel dat ik er maar voor 80 % ben, dan ga ik waarschijnlijk niet van huis. Dat kan ik en mezelf en niemand aandoen, vind ik. En ik heb daar ook last van gehad. Niet dat het ooit gebeurd is, hoor."

-Je bent dus door de Earring gevraagd. Robert-Jan Stips was toen net weg.
"Ja, het was in een periode dat zij last hadden van een crisis, gebrek aan zelfvertrouwen. Ze hadden op het punt gestaan om te stoppen.
Qua spelen heb ik het daar onwijs naar mijn zin gehad. Sommige vonden dat ik de blues verraadde, dat viel niet te combineren met de muziek van de Earring. Maar voor mij was het geen enkel probleem. Ik kon bij de Earring alles kwijt wat ik maar wilde. En de kick kwam in de States. Drie dagen niet spelen in de maand en verder elke dag wel. Heerlijk! En hier: als ik een weekend niet speel is het een ramp. Ik moet live spelen, anders doe ik thuis ook niets. Ik denk dat dat komt omdat je live razendsnel moet beslissen hoe je iets aanpakt.
Jarenlang heb ik van die dingen gedaan als gitaar in de nek enzo. Op een gegeven moment deed ik dat niet meer. Ik dacht: als ik goed speel is dat zo sterk, dat moet duidelijk genoeg zijn. Ik heb geen boodschap meer aan die verhalen over entertainment en origineel zijn. M'n reet. Ik snap het wel, maar ik heb er geen boodschap meer aan."

-En hoe was het spelen in Amerika?
"Uit de kunst."

-Grote zalen?
"Ja, 20.000 mensen in van die ijshockeystadions als voorprogramma van onder anderen Aerosmith. Als je dan soleert, zie je ineens op een enorm scherm je handen gaan. Dat is voor een keer wel leuk. Maar in zo'n grote zaal speel je niet voor mensen, je ziet geen mensen. Het is te groot. Leuker was het spelen in de kleinere zalen voor zo'n 4.000 mensen, waar we de hoofdact waren."

-Nog grappige voorvallen meegemaakt in de States?
"Wat heel leuk was, was als ik in die hotels bericht kreeg dat er bezoek voor me was beneden. Dat bleek een vaste groep van Amerikanen die fan waren van onze oude band, de Blizzards, en daar ook alles van wisten. Het werd een poos een vast patroon. Hotel, en dan naar beneden om bij te praten.
Ik heb zelfs meegemaakt dat er een keer een gozer de kleedkamer binnenkwam en tegen me zei: "Eelco, wat doe je nou gvd met die kutband, die oude was toch veel beter." Dat konden de jongens van de Earring niet zo waarderen."

-Is de Earring echt zo'n strak georganiseerd bedrijf, zoals je vaak hoort?
"Ja, het is heel goed georganiseerd. In het begin hebben ze natuurlijk mazzel gehad met Freddy Haayen en Willem van Kooten. Deskundige mensen."

-Tijdens die Amerikaanse tournee ben je ook weer uit de band gestapt.
"Ja, ontslagen."

-Wat was de reden voor dat ontslag?
"Het zat er tijdens de tournee al een tijdje aan te komen, maar ze hadden moeite om het te zeggen. Normaal gesproken neem je in zo'n situatie, waarbij je het gevoel krijgt dat je niet meer in de band past, zelf het besluit om op te stappen. Maar in dit geval beviel het me veel te goed, dus dacht ik laat ze maar lekker modderen. Ik had er op zich helemaal geen moeite mee dat ze van me af wilden, ik voelde me niet persoonlijk aangesproken. De Earring is nu eenmaal een viermansformatie. Dat is het altijd geweest en dat zal het altijd blijven. Wie ze ook mee laten doen.
Voor mezelf had ik wel drie jaar bij ze willen blijven spelen en daarna weer zelf iets gaan doen. Dus ik speelde zolang door totdat ze genoeg moed hadden verzameld. Dat ging dus van "eh...ja, eh...". Dus ik zei: "Laat maar, ik weet wat je wilt gaan zeggen. Eelco, we gaan met z'n vieren verder tralala... No problem at all."
Ik kwam Rinus daarna nog tegen in het hotel met krokodillentranen. "Rinus, wat is er nou aan de hand?" "Ik vond het zo sportief van je", zei hij. Maar dat is normaal, dat soort dingen gebeurde in onze band ook. Op een gegeven moment moet je kiezen of een vriendenclubje of progressie willen maken, en als sommige mensen daarbij achterblijven dan zeg je dat ook.
Het was voornamelijk George die vond dat ik weg moest. Waarschijnlijk hadden ze in die tijd weer voldoende zelfvertrouwen gekregen om met z'n vieren verder te gaan."

-Het feit dat eerst Robert-Jan Stips en daarna jij bij de Earring speelde, was misschien vooral om de band zelf over een dood punt heen te helpen.
"Absoluut. En daar is niets op tegen. Alleen financieel hadden ze het wat netter kunnen doen, maar ja..."

-Financieel ben je er niet echt gelukkig uitgesprongen?
"Nee, voor het zakgeld had ik het niet hoeven doen, wetende dat het financieel goed in elkaar steekt. Maar het was mij niet te doen om er veel te verdienen, hoor. Voor mij staat het spelen voorop. Als ik dat goed doe, is het geld dat ik krijg aangeboden altijd meer waard voor mijn gevoel."

-In de jaren tachtig speelde je weer even met Harry en zijn Muskee Gang.
"Dat was een drama, want Peter Bootsman (speelde ook gitaar, RvK) en Harry zijn meisje werden verliefd op elkaar, en toen brak de pleuris uit natuurlijk.
Ik zag dat al aankomen en heb nog tegen Bootsman gezegd dat hij dat niet moest doen met dat meisje, want dat geeft altijd grote problemen in een band. Maar ik had niet helemaal gelijk, want ze wonen nu nog bij elkaar. Het was wel echt. Dat moet voor Harry ook een troost zijn.
In het oude Luxor heb ik onlangs Harry weer eens zien spelen. Ik wist dat 'ie daar zou komen spelen en heb toen Herman Deinum gebeld om te regelen dat mijn vriendin en ik er in konden komen. Dat was onwijs leuk. Nee, ik heb niet meegespeeld. Het werd me wel aangeboden, maar dat heb ik niet gedaan. Ik wil het wel doen heb ik gezegd, maar dan wil ik ook met de soundcheck meedoen en met mijn eigen spullen. Anders doe ik niemand een plezier, mezelf zeker niet. Vinden de mensen het wel leuk, maar tegelijkertijd weet je: het had veel beter kunnen zijn.
Maar er is een tijd geweest dat het verboden was om met mij op een podium te staan."

-Verboden?
"Van de sponsor."

-Waarom?
"Te verwarrend misschien voor die jongens."

-Nee, serieus....
"Ik weet het echt niet. Ik ervoer het als belachelijk. Toen was de verstandhouding al moeilijk. Maar ik denk dat dat nu van de baan is, na dat laatste bezoek. (aan Luxor, RvK)."

-Tijdens de opnamen van de tweede lp van The Muskee Gang, 'Rimshots In The Dark' (1986), ben je vervangen door Erwin Java. Ben je zelf opgestapt of ben je eruit gezet?
"Eh...even nadenken, hoor...(stilte)... Eigenlijk wederzijds wel. De drummer en de bassist kenden Erwin al, ze woonden allemaal in Groningen en ze speelden al vaak samen. De meeste stemmen waren voor Erwin, zeg maar."

-Na de Muskee Gang heb je een eigen band gehad?
"Blues Connection. Maar dat was niet mijn eigen band. Ik ben daar mee gaan doen en later ben ik...eh...de baas geweest. Ik heb daar nog steeds hele goede herinneringen aan."

-Daarna ben je in een gat gevallen. Kan ik dat zo zeggen?
"Ja, op een gegeven moment ben ik helemaal verkeerd bezig gegaan. Doping...eh... ik denk dat het voortkwam uit het kunstmatig een spanning willen creëren. Ik speelde niet meer en dat was een enorm gemis. Ik zat in een depressie, weet je. Je zit daar op de bank en in je hoofd gaat het aardig goed, maar niets reageert. Je doet niets. En toen ben ik bij doktoren geweest, zus en zo. Het ging van kwaad tot erger. Illegaal... methadon... En dan voel je je ineens weer normaal. Een afgrijselijk middel is dat. Vreselijk. Nee, ik ben onwijs blij dat dat voorgoed weg is."

-Hoe kom je uit een drugsverslaving, vraag ik me af? Het heeft al met al toch een aantal jaren geduurd.
"Door eerst tot het gaatje te gaan, en dan heb je het gevoel dat je echt in de goot ligt. En dan moet je van jezelf nog eens een keer op jezelf gaan staan springen, en dan heb je nog een vinger aan de trottoirband en dan weet je: nou moet ik eruit, anders lukt het niet meer. Ik ben gewoon gestopt."

-Ben je daarbij geholpen of heb je dat zelf gedaan?
"Zelf gedaan. En wat je daarbij meemaakt aan kracht in jezelf is de moeite waard om bij stil te staan. Er is onwijs veel waar je een enorme power aan kunt ontlenen. Ik had geen gas en licht, helemaal niets meer...en een enorme rotzooi en gewoon liggen rotten. Maar gelukkig stond die bank onder een groot deel van de boeken. Dus ben ik alles opnieuw gaan lezen. Wat kun je anders doen? Kwam je zo in de meest merkwaardige werelden via zo'n boekje, zoals dat over de Eerste Wereldoorlog met Amerikaanse jongens, die daar mee hadden gevochten, waarin ik een passage tegenkwam waarin staat: you better suffer the ultimate pains of life, than to achieve eh...eh... nou ja, dan te proberen het ultieme niks te bereiken (than to achieve the freedom of nothingness, bleek later de juiste voortzetting, RvK). Ik las dat nog een keer, en dacht mijn god, dat is mijn situatie helemaal. En daar moet je dan om lachen. Het feit dat je daarom moet lachen in zo'n situatie, in je eentje, met een kaarsje... En later ga je verder. Heb je geld in je zak en weet je zeker dat geen dealer dat zal krijgen. Dat is dan weer een stap."

-Is muziek maken ook iets dat je helpt bij het weer naar boven klauteren?
"Muziek is het enige waaruit ik mijn zelfrespect haal. Als ik dat doe naar mijn eigen tevredenheid, dan voel ik me goed."

-Maakte je in de tijd dat je verslaafd was ook nog muziek?
"Nee, nee. In het begin nog wel, dan wil je het niet weten. Dan denk je dat je een gebruiker bent, maar je moet tegen jezelf zeggen, dat je een junkie bent.
Het enige wat je dan kan doen op het podium is zorgen dat je niet in de weg loopt en wat je aan routine hebt kun je nog opbranden, en dan moet je wegwezen. Je hebt daar niets meer te zoeken. Er is geen interacie meer. Je emoties vervlakken helemaal. Je moet maar eens verslaafden observeren. Dan zul je merken dat lachen, en dan bedoel ik echt lachen, er niet bij is."

-Heb jij trouwens ook nog bij Sweet d'Buster gespeeld?
"Nee, ik heb wel een poging gedaan om eh... ik ben er wel voor gevraagd en het leek me helemaal te gek, maar ik was in die tijd nog lang niet oke."

-Dat speelde in die periode dat je verslaafd was?
"Ja." (********)

-Rond 1997 was je weer terug uit het dal en begon je met eerst Ron Krop en vervolgens een uitgebreidere band weer muziek te maken en op te treden. Hoeveel optredens doen jullie nu per maand?
"Weinig. In het begin was het heel goed. Maar er is nu nog geen eens de garantie dat we elke week spelen, en dat is voor mij eigenlijk wel belangrijk.
Liever geen weekend overslaan, want dat zijn zulke grote sprongen. Je kan het beter stervens druk hebben, dan zit er altijd nog een soort orde in de chaos. Maar dit."

-Vind je spelen belangrijker dan platen opnemen?
"Live spelen is voor mij heel belangrijk. Ten eerste voor het spelen zelf en voor de ideeën. Het zet mijn hoofd in werking, zou je kunnen zeggen."

-Maar een cd uitbrengen wil je ook nog wel?
"Ja, dat had al gemoeten eigenlijk."

-Maar geen platenmaatschappij die geïnteresseerd is?
"Nee, maar we doen dat dan toch in eigen beheer. Platenmaatschappijen zijn voornamelijk risicoloze ondernemingen."

-Zeker in deze tijd...
"Absoluut."

-Nog een laatste vraag. Wat is je favoriete Cuby lp?
"Eh... 'Kid Blue' en de live-lp misschien. Die live-lp in Düsseldorf is opgenomen met twee ouderwetse Revoxen, 8-sporen. We zouden met meer recorders opnemen, maar door een misverstand tussen Phonogram Nederland en Phonogram Duitsland hadden we maar twee recorders, van die ouderwetse grote bakken dus, die trouwens te gek goed zijn. We waren met Tony Vos als producer en Herman Kos. En die man, die de klassieke afdeling bij Phonogram deed, wist ontzettend veel van muziek en hij vond het ook leuk om mee te gaan. En die hebben dat samen geregeld. Onwijs! Ik kan iedereen aanraden om bij het opnemen uit te gaan van 8-sporen, want dan word je gedwongen de essentie van je songs neer te zetten."