Gitaar en bas werden Ron's eerste instrumenten en de eerste podiumervaring deed hij op aan de zijde van zijn vader. Rond het midden van de jaren zestig begon hij te spelen in bandjes, waarin vooral zijn stem opviel. Ron is sowieso een rasmuzikant, iemand die je maar een instrument in zijn handen behoeft te geven en hij krijgt er een (goed!!) geluid uit, maar die stem was toch wel het echt unieke. Een enorm bereik en het gigantische gevoel dat hij erin weet te leggen.
Begin jaren zeventig werd Ron gevraagd voor de band Enoch Arden, waarin ook de huidige manager van de Eelco Gelling Band (drums) speelde en op de periode dat hij met die band speelde kijkt hij nog steeds met veel genoegen terug. In het tijdsbeeld passende urenlange, jamsessie-achtige optredens, enigszins vergelijkbaar met wat Grateful Dead en Allman Brothers Band deden. In ieder geval werd Ron's improvisatievermogen in de Enoch Arden-periode sterk ontwikkeld.
Nauwelijks 20 begon hij in 1973 de hard-bopformatie Ailen Mochree, waarmee voornamelijk het Nederlandse clubcircuit met veel succes werd bestookt. Ron was echter ook een gewaardeerde deelnemer geworden aan jam- en platensessies waar dan ook.
Na enige tijd deel uitgemaakt te hebben van de fusionband Bamarosja Orchestra richtte Ron in 1980 El Kroppo & the Bubblegums with the Del Rose Gang op. Een zeer uitgebreide formatie, met in eerste instantie vijf backing-vocalistes, een hornsection en een 'normale' band line-up met gitaar/bas/toetsen en drums. In de eerste helft van de jaren tachtig baarde de band opzien met wervelende optredens door het gehele land, met een steeds wisselende bezetting. Meest constante factoren naast Ron waren basgitarist Arjen Rijsdijk, drummers/zanger/percussionist Sjef de Goeij en de zangeressen Sandra van Rosmalen en Juliet Bontje. Vanaf 1985 bovendien in de band saxofonist/toetsenist/musical director (zoals Ron hem bestempelde) Bert van Meeuwen en vanaf 1986 als manager (samen met Peter Smit) Aart Roza. Bert speelde overigens ook in Enoch Arden.
El Kroppo met Ron (midden achter), Arjen (voor hem), Bert (derde van rechts) en Jeffrey (rechts).
Vanaf 1987 verschijnt het eerste plaatwerk. De eerste single '(Won't You) Hit Me Please' krijgt goede recensies en leidt tot een sessie in VARA Studio 5. Bovendien is er vrij veel airplay. Het jaar erop verschijnt 'Puffin' 'n Blowin' dat minder airplay krijgt, maar goede recensies. Doorbreken deed El Kroppo & the Bubblegums met 'Searchin' Man' uit '89. Een 'bijna-hit', met gigantische airplay, erg veel radio- maar tevens tv-optredens. Daarvoor had El Kroppo al opnames gemaakt voor de eerste long-play-cd 'Games', maar hiervan kwam slechts een nummer, John Lennon's 'Imagine', terecht op Ron's cd 'Out Of Time', die werd uitgebracht in 1999. De frequentie van optreden rees in deze periode ('89-'90) werkelijk de pan uit en het management zag zich genoodzaakt gigs te gaan selecteren. Voor een muzikant een werkelijk welvaartsprobleem. De live-cd, met als gasten Kaz Lux en Oscar Benton verscheen in '91, nadat de vierde single 'Nightttrain' wel goede recensies, maar niet hetzelfde airplay-beeld had gebracht als 'Searchin' Man'.
In de eerste helft van de jaren negentig bleef de afgeslankte formatie El Kroppo (zowel qua naam als bezetting) veelvuldig optreden in Nederland, maar ook in Duitsland. En er werd live gespeeld voor de radio, bijvoorbeeld in Jan Douwe Kroeske's Twee Meter De Avond in ('95), waar Oscar Benton weer meedeed als gast.
Het deelnemen aan en het leiden van sessies was voor Ron Krop inmiddels praktisch dagwerk geworden en bovendien had hij de hobbyband Flamouche, waarmee werd opgetreden en opgenomen (te horen op 'Out Of Time'). Nadat Ron in 1996 van Eelco het verzoek kreeg om samen iets te gaan doen, werden zowel Flamouche als El Kroppo op een laag pitje gezet. Ron leverde meteen ook de gehele band, mensen die allemaal uit zijn 'school' afkomstig zijn.
Ron Krop leidt nog steeds sessies, treedt en neemt op met bekend en onbekend talent, maar is vooral met Eelco het 'gezicht' van de Eelco Gelling Band.
