Eelco Gelling is terug en clean (Tubantia 15/11/01)
"Een tour langs de schouwburgen, daar voel ik me te jong voor."

door Ton Ouwehand

De Eelco Gelling Band speelt zaterdag in De Lantaarn te Hellendoorn. De gitarist, die ooit met Harry Muskee de groep Cuby & the Blizzards oprichtte, schopte het samen met Jan Akkerman tot de meest spraakmakende gitarist van ons land.
Eelco Gelling was ergens in de eerste helft van de jaren zestig fotograaf bij de Asser Courant. En toen hij ontslagen werd omdat zijn haar te lang was, nam Harry Muskee, die corrector was bij hetzelfde dagblad, ook ontslag. Heel solidair. Bluesmakkers onder elkaar. Eelco en Harry lieten de krant voor wat die was en begonnen een bluesgroep, die legendarisch zou worden: Cuby & the Blizzards.
"Vertelt Harry dat?" Eelco Gelling (54) zet zijn olijke ogen in een verbaasde stand. Maar hij is de beroerdste niet. Hij laat zijn oud-collega niet zomaar vallen vanwege een historische onvolkomenheid. Hij is best bereid de geschiedenis enigszins aan te passen voor een mooi bluesverhaal. "Okay", zegt hij collegiaal.
Maar Gelling werd helemaal niet ontslagen. Hij nam zelf ontslag. En van een bevriend advocaat heeft hij vernomen dat zijn geval zelfs uitgebreid beschreven staat in verband met een jurisprudentie. Al laat hij dat woord niet vallen.
"De directeur van de Asser Courant wilde me eruit gooien, omdat hij vond dat mijn haar te lang was. Maar ik vond dat onzin, dus ik vocht het aan. Zolang er geen uitspraak was, ging ik elke dag naar mijn werk. Ik sloot me op in de donkere kamer. En dat was heilige grond. Als het rode lampje brandde, mocht niemand er naar binnen, ook de directeur niet. Toen ik uiteindelijk gelijk kreeg, heb ik zelf ontslag genomen. Het ging inmiddels zo goed met de band dat het ook kon."
Gelling heeft nog foto's uit die tijd. "Ik zag er keurig uit toen. Echt zo'n persoon waartegen ikzelf u zou zeggen. Een net pakkie aan en een stropdas. Echt een meneer, dik voor elkaar."
Om zijn haardracht wordt hij nergens meer uitgetrapt. Zijn hoofd heeft hij kaalgeschoren. Hij zit in een sjofel spijkerpak in een Haags etablissement achter een koffie met een borrel. Er komt een hele jazzband binnen, die hem vriendelijk groet. Keurige kerels, die zonder uitzondering enthousiast "Ha, Eelco" roepen. Nee, hij zit niet meer in de goot. Dat was een periode die hij bij voorkeur als 'dipje' omschrijft.
Eelco Gelling is terug en clean. Hij heeft samen met Ron Krop, alias El Kroppo, een band op de been met jonge jongens uit Gorinchem. Hij heeft twee zoontjes van zeven en elf, die weliswaar bij hun moeder wonen, maar die hij wel een keer per week ziet.
Het gesprek heeft plaats in gezelschap van Jan van Rossem ("Ik zorg dat Eelco komt waar hij moet wezen") en saxofonist Boris van der Lek, die volgens Gelling 'indien beschikbaar' lid is van de Eelco Gelling Band. Een status die mondharmonicaspeler John Lagrand ook heeft. (....)
(....) Eelco heeft de geschiedenis goed op rij. Hoe hij zijn eerste gitaar zelf van electronica voorzag door een oortelefoontje in de bodem van een leeg doosje Rennies te monteren en vervolgens de boel in een oude radio in te pluggen. Hij wilde aanvankelijk saxofoon spelen, maar de huisarts raadde dat af vanwege zijn astma. En toen werd het gitaar. Twaalf was hij toen hij gitaar leerde spelen in een indoband in Assen. "Daar zat een vader in met een stel prachtige dochters. Ik mocht mee oefenen, zolang ik niet voor oponthoud zorgde."
En dan de ontmoeting met Harry Muskee, die hem inwijdde in de wereld van de blues. "Delta-blues, dat was het voor mij. Ik hoorde daar zoveel ruimte in en zoveel positiefs. Ik heb nooit begrepen dat mensen blues associeren met tranen, verdriet en verbittering. In de blues hoorde ik alleen maar kracht, power en ruimte. Ik vond het zeer positieve muziek. Zo'n plaat als van John Lee Hooker, 'Live At Newport', dat is een hoogtepunt in de muziek."
De opmerking dat hij zelf veel beter speelt dan Hooker veegt hij van de tafel. "Daar denk ik dus heel anders over. Met summiere middelen wordt een karakter neergezet. Het gaat er niet om of je handiger bent. Het gaat erom wat je te zeggen hebt."
"Ik heb op gitaargebied nooit een voorbeeld gehad. Ik was onbevangen. Wat in me opkwam speelde ik. Pas als je dingen gaat begrijpen, slaat de twijfel toe. En op het moment van begrijpen, is de jeugd definitief voorbij. Dat onbevangen spelen vind ik nu weer terug in de band die ik nu heb."
Deze band, die vier jaar bestaat, draagt zijn naam. "Ik heb de meeste plaatjes gemaakt en dergelijke. Maar ik had liever een bandnaam. We spelen blues, rock 'n roll-achtig. Met nieuw materiaal, maar ook met oude stukken die ik nog steeds de moeite waard vind om te spelen. Zonder veel moeite doe ik daar de mensen een groot plezier mee. Er zijn vaak verzoeken om oude stukken die ik met Cuby speelde. Eerst dacht ik dat ze me in de maling namen. Ik dacht dat ze gewoon de platenkast van hun ouders hadden doorgesnuffeld. Maar het is echt." Cuby & the Blizzards speelt nu in de theaters. Eelco Gelling is blij dat hij daar niet bij zit. "De band is opgeheven en we hebben een afscheidsconcert gedaan. That's it. En zo'n reünie, daar heb ik zelf niks mee. Net als dat back to the sixties, doen zoals toen. Daar wil ik niks mee te maken hebben. En trouwens, ik moet zeggen, zo'n tour langs de schouwburgen, daar voel ik me nog te jong voor."
Hij was geschokt door de dood van Herman Brood. "Het deed me veel meer dan ik had gedacht. Vlak voor zijn sprong had ik hem nog gesproken. Ik had er nooit rekening mee gehouden dat Herman dood zou gaan. Als iemand altijd aanwezig was, was hij het wel. Ik kan me wel voorstellen dat het zo moest. Het was moeilijk voor hem om af te kicken. Dan ben je al zo kwetsbaar. Het beeld wat hij van zichzelf had opgeroepen zou als een nachtkaars uitgaan en dat kon niet."
"Ik ben samen met Jan en Boris naar Paradiso geweest om afscheid te nemen. Uit respect. Daarna zijn we weggegaan. Zo'n feestje dat er pas gevierd is, daar wilden we ook niets mee te maken hebben."
Hij heeft jaren samengespeeld met Brood, toen die lid was van Cuby & the Blizzards. "De groep met Brood was de beste versie van Cuby die we gehad hebben. Herman was een geweldige muzikant. Hij wist heel snel wat de essentie van een song was. Als je een solo van hem terughoorde, dan kon je vaststellen dat hij veel meer suggereerde dan hij speelde. Na Brood kregen we Helmig van der Vegt. Die man kon alles. Te gek. Maar met Herman was het veel meer rock 'n roll. Toen we met Helmig speelden, was de groep een trio met twee solisten ervoor: Harry en ik. Maar Herman was veel meer het gewricht tussen de ritmesectie en Harry en mij. En hij was een heel prettig mens om mee te werken. Nooit gezapig."