Recensies 'On The Road'

Plato Mania 201 (01/04/05)

Lichtelijk mensenschuw is hij nog altijd, maar zodra Cuby's voormalige buitenbeentje zijn - zij het bescheiden - positie op het podium mag innemen met zijn onafscheidelijke gitaar lijkt Eelco Gelling weer in blakende gezondheid na zijn bekende dipje. Daar wil hij dan ook niet meer over praten en geef 'm eens ongelijk met een hernieuwd visitekaartje als On The Road. Maatje en zanger Ron 'El Kroppo' Krop vergeet liever het verleden ook meteen, want wat de EG Band heden ten dage voortbrengt, is volgens eigen zeggen beter, en we zullen dat niet tegen durven spreken, tenzij de bijdrage in rapvorm van Krop jr. ter sprake komt, die hier op zich niet misstaat wanneer deze plots verweven wordt met dit verder bijzonder aangenaam groovende en shuffelende gezelschap dat menig etablissement en festival ongetwijfeld zal opleuken de komende tijd met originals van eigen hand en hier en daar de onvermijdelijke traditional uit dit genre. (AJ)

Bobtjeblues.com

Op het Duitse Munich Records verscheen heel recent de nieuwe cd van het Nederlandse EGB. Mocht dit bij u geen lichtje doen branden, dan alvast dit. Deze band is geformeerd rond de legendarische bluesgitarist Eelco Gelling (ex-Cuby + Blizzards, Golden Earing) en Ron Krop (El Kroppo). Tussen juni 2004 en januari 2005 vonden in de Get Rhythm Studios (Ridderkerk) de opnamen plaats, voor de cd On The Road, (geïnspireerd naar het gelijknamige boek, over de Amerikaanse reiziger) door Jack Kerouac.
Ook deze cd is ook een ontdekkingsreis, maar die hier de bluesmuziek in al zijn eigenschappen blootlegt of zelfs grenzen verlegt. Via een korte intro belanden we bij de opener 'Stingin' Eyes Blues'. Meteen was ik geraakt door het weemoedige geluid dat de band hier produceert. Zowel de gitaarsolo's, het saxwerk van Bert van Meeuwen, evenals het stemgeluid van Ron Krop stuwen deze song naar ongekende hoogten. In 'Somebody Knows' gaan we even de swingtoer op, terwijl 'Gasoline Blues' het decor is voor een potje energieke Chicagoblues. Met uitzondering van de traditionals 'Deep Elem Blues', 'After A While (You Will Be Sorry)' en het door EGB en Emil Krop geschreven: 'Got To Get Moving' komt de rest van de nummers uit de hand van Eelco en band.
De begeleiding bestaat uit Willem van der Schoof, bassist Arjen Rijsdijk en Jeffrey van Duffelen achter het drumstel. Heel vreemd zijn twee korte songs respectievelijk 'Outro part 1' en 'Outro part 2' waarin de eerste staat voor blues in een mix van rap/hiphop en deel twee een akoestisch nummertje is, waarbij heel wat geroezemoes van het aanwezige publiek mij wat storend overkomt. Hans Klerken, ook bekend van the Bullfog Blues Machine zorgde voor de productie van deze cd.
(Bobtje)

Algemeen Dagblad Magazine (16/04/05)

Samen met Jan Akkerman gold Eelco Gelling jarenlang als de gitaarvirtuoos van Nederland. Na zijn vertrek uit Golden Earring tuimelde de Drentse muzikant echter in een diep gat. On The Road laat horen dat hij daar eindelijk uit gekropen is. Het album bevat stevige bluesrock, met een vanzelfsprekende hoofdrol voor zijn nog altijd smaakvolle spel. Got To Get Moving slaat een brug naar het muzikale heden, dankzij een Nederlandstalige rap van Emiel Krop, zoon van Ron 'El Kroppo' Krop.
(Robert Haagsma)

Block (29/04/05)

Zoals het voorjaar in de lucht kan hangen, zo hangt ook het nieuws over dit album van de Eelco Gelling Band al een poosje in de lucht. De Nedermaster van de bluesgitaar is gelukkig nog altijd bezig met muziek. Lange tijd stond hij achteraf in diverse bands te spelen, maar altijd behield hij dat herkenbare geluid. Grote namen als Van Morrison wilden hem bij hun band inlijven, maar het was Golden Earring die hem aan de haak sloeg. In krap drie jaar maakte hij met de Earring drie albums, waarna hij tijdens een Amerika-tour uitstapte. Ook nieuwe pogingen met Cuby strandden, waarna Eelco in de obscuriteit verdween. Inmiddels is hij al enige jaren te zien als stergitarist in de band van de Gorinchemse zanger/gitarist Ron 'El Kroppo' Krop, waar het hem uitstekend bevalt. Op de cd 'On The Road' valt overduidelijk zijn muzikale rol te onderkennen. De band speelt diverse stijlen, waar Eelco op zijn eigen unieke manier zijn solo's doorheen breit. Soms is het erg bluesy, dan weer tovert hij prachtige jazz-lickjes en akkoorden uit de oude Les Paul. Altijd smaakvol en avontuurlijk. Ron Krop is een bezield zanger, die met een klaaglijke ondertoon in de stem werkelijk elk repertoire aankan. Begeleid door een stelletje puike muzikanten zoals Bert van Meeuwen op sax, Willem van der Schoof op Hammond, bassist Arjen Rijsdijk en drummer Jeffrey van Duffelen, hanteert hij een vrije manier van musiceren, wat het album een live-sfeer meegeeft. Dat Krop's zoon Emiel er lustig op los rapt, is natuurlijk een ander aspect van die vrijheid.
Van de twaalf tracks moeten we eigenlijk het intro van 24 seconden en de beide outro's van pakweg een minuut aftrekken. Drie van de dan overblijvende negen stuks zijn covers. 'Stingin' Eyes' opent met het type slide-werk dat we nog kennen van 'To Blind Too See', waarbij de zang je meteen in de kraag grijpt. De fraaie traditional 'Deep Elem Blues' krijgt een lekker trekkende begeleiding mee, beloopt zes minuten en bevat een vleugje funk.
'Somebody Knows' shuffelt lekker weg, met op de achtergrond het fenomenale gitaarwerk van Eelco, te herkennen aan al die razendsnelle loopjes. Hij is duidelijk degene die dit nummer draagt. 'Travellin' Man', een train song, klinkt alsof het beroemde Ry Cooder koortje ervoor is gezet, terwijl Eelco wederom verbazend inventief speelt. Funkwerk is te genieten in '(I've Been) Down This Highway Side'. Alle muzikanten krijgen wel de kans om te laten horen wat ze in huis hebben. Willem van der Schoof en Emiel Krop zijn aan de beurt in 'Got To Get Moving' en gaan daarin vreselijk tekeer. Bijna echt janken dwingt 'After A While (You Will Be Sorry)', waarin een messcherpe gitaarsolo de ellende toch weer draaglijk maakt. En met een titel als 'You Talk Too Much' voel ik dat ik snel een punt moet draaien aan dit stukje.
Als zo velen heb ik Eelco Gelling altijd enorm bewonderd. Met deze prima band achter zich is er minder reden dan ooit om daarop opeens terug te komen. Hij is en blijft een puike gitarist, die bovendien niets aan zeggingskracht heeft ingeboet. Nu hij weer on the road is, kan ik niets anders uitbrengen dan: keep on trucking!
(Dik Zorgman)

Aloha (mei 2005)

Tijdje niks gehoord van Eelco Gelling. De man die ooit Cuby + Blizzards tot grote hoogten opstuwde met zijn vlammende gitaarsolo's, blijkt echter nog immer actief te zijn. On The Road is geïnspireerd door het gelijknamige boek van de Amerikaanse 'beat' schrijver Jack Kerouac en begint en eindigt met wat publiekelijk geroezemoes op de achtergrond. Tussendoor speelt de band met de uitstekende zanger Ron Krop een hele rits eigen composities, aangevuld met een tweetal traditionals. Verrassend is Got To Get Moving, waarin enkele Nederlandstalige raps zijn verwerkt. Misschien hadden de mannen iets dergelijks vaker moeten doen, want deze moderne klanken doorbreken de voorspelbaarheid die in sommige nummers af en toe om de hoek komt kijken. Toch is dit als geheel een prettige plaat, waarbij we verheugd mogen constateren dat de groepsleider zijn toonladders weer aardig op orde lijkt te hebben.
(Jaap van Eik)

Jazz Nu (4 2005)

Cuby & The Blizzards was tussen 1965 en 1975 de meest succesvolle exponent van de Nederblues. En dat was voor een groot deel te danken aan het gitaarspel van Eelco Gelling. Van Morrison was zo onder de indruk van zijn spel, dat hij hem uitnodigde om mee te gaan naar Amerika en daar een nieuwe begeleidingsband te formeren. Maar Gelling bleef liever hier en verheugde zich op het succes van C&B dat echter niet ver buiten de landsgrenzen reikte. Na de 'supergroep' Red, White & Blue, enkele jaren Golden Earring en weer verenigd met 'Cuby' in de Muskee Gang, heeft hij tot 1997 vooral als gastmuzikant opgetreden. In dat jaar ontmoet hij zanger/gitarist Ron Krop, voorman en naamgever van de bluesband El Kroppo. De band wordt omgedoopt in Eelco Gelling Band en blijkt een succes in het clubcircuit. Hun debuut-cd On The Road is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jack Kerouac uit 1957. De cd bevat negen stevige bluesnummers, voorafgegaan door een weinig zeggend intro en afgesloten met Outro part 1 (een minicompilatie van enkele nummers) en Outro part 2 (een sympathiek akoestisch einde). Alle nummers hebben direct of indirect met het thema van het boek te maken. Enkele titels: Travellin' Man, (I've Been) Down This Highway Side, Got To Get Moving (waarin een aardige Nederlandstalige rap van Krop's zoon Emiel is verwerkt) en Gasoline Blues.
Gelling is al veertig jaar een topgitarist van internationale allure en met de bluesy zang van Ron Krop en de voortreffelijke begeleidingsband liggen de grote concertpodia binnen handbereik.
On The Road verdient grote publieke belangstelling.
(Ted Voetman)

Fret (07/2005)

Dat Eelco Gelling weer een cd uitbrengt mag gerust bijzonder worden genoemd. Z'n activiteiten stonden immers lange tijd op een laag pitje. Het materiaal op On The Road is evenwel minder bijzonder; het is in ieder geval niet de verwachte storm na een lange stilte. Het respectabele gitaarspel van Gelling klinkt over het algemeen indrukwekkender dan de nummers op zich.De eerste helft van On The Road wordt overheerst door degelijke bluesstandaards. Een stijgende lijn wordt ingezet met Got To Get Moving, dat een opvallend goed passende rapbijdrage van Ron Krop's zoon Emiel bevat. Voor het overige is het vooral de in een lage versnelling spelende combinatie blazers-toetsen-gitaar die On The Road tot een acceptabel einde brengt.

Oor (09/2005)

De titel is gebaseerd op het gelijknamige klassieke boek van Jack Kerouac en het thema loopt als een rode draad door de songs. Over het leven On The Road kan Eelco Gelling wel meepraten. En alle bergen en dalen natuurlijk. Veertig jaar lang de podia afstruinen gaat je niet in de koude kleren zitten, maar op een of andere manier wist de welhaast legendarische gitarist van Cuby & The Blizzards altijd weer omhoog te krabbelen. Deze band zou wel eens zijn permanente biotoop kunnen worden. Het spelplezier in combinatie met de expertise van Jeffrey van Duffelen (drums), Arjen Rijsdijk (bas), Willem van der Schoof (Hammond), Bert van Meeuwen (saxen) en de met een granieten stemgeluid gezegende frontman Ron 'El Kroppo' Krop liegt er in in elk geval niet om. Een paar fikse soli uitgezonderd, laat Gelling zijn nieuwe maatjes alle ruimte om in tien originals en twee traditionals te schitteren. Geinig is de Nederlandstalige rap van Krops zoon Emiel in het funky You Got To Get Moving. Afgezien van die frivoliteit is het allemaal niet baanbrekend, maar aan zo'n stel rasmuzikanten zal zich geen enkele bluesliefhebber een buil vallen.
Een geslaagde comebackplaat.
(Marcel Haerkens)